Νίκος Παππάς: Γκαιμπελισμός, άγνοια ή και τα δυο μαζί;

Η αλήθεια, απάντηση στους καταστροφολόγους. pic.twitter.com/oNFF3kwrmk

— Νίκος Παππάς (@nikospappas16) 6 Απριλίου 2016

Αυτόν τον πίνακα ανέβασε ο σκιώδης πρωθυπουργός Νίκος Παππάς και κόντεψαν να πέσουν τα μαλλιά μας με το θράσος του. Ανερυθρίαστα κομπάζει για δήθεν επιτυχίες διαστρεβλώνοντας κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Διάβασε παρακάτω τα τερατώδη ψέμματα που πόσταρε ο εν λόγω και πως αυτά καταρρίπτονται συντριπτικά.

1. Η ύφεση σχεδόν μηδενίστηκε ενώ κάποιοι την προέβλεπαν ακόμα και στο -7%

Μάλλον ο Νικόλας δεν είχε διαβάσει ο κακομοίρης τις αρχικές προβλέψεις της Κομισιόν για το 2015. όπου προέβλεπε για το 2015 ανάπτυξη +2,9%. Τι κατάφερε η πλέον αποτυχημένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης; Ύφεση -0,2%. Συνολική διαφορά 3,1% σχεδόν 6 δισ € λιγότερο ΑΕΠ. Εύγε!

Το -7% που προέβλεπαν κάποιοι αφορούσε δυσοίωνες προβλέψεις λόγω capital controls που διαψεύστηκαν λόγω ανθεκτικότητας της οικονομίας και όχι λόγω πολιτικών της κυβέρνησης.

Να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι για το 2016 η Κομισιόν προέβλεπε ανάπτυξη +3,7% ενώ έτσι όπως τα έκαναν ο Παππάς και το λοιπό μπουλούκι θα είναι θαύμα αν η ανάπτυξη είναι 0%.

Greece is better off with the IMF than with Germany

Brian Caplen | 5/04/2016 10:20 am

German chancellor Angela Merkel and Greek prime minister Alexis Tsipras are happy with a short-term fudge, IMF managing director Christine Lagarde wants a longer term solution. Brian Caplen assesses the dilemma facing the troubled southern European country.

Leaving aside the prospect of the total collapse of the Greek economy there are two directions the Greece bailout programme can now take – the IMF’s way or Germany’s way.

The IMF way would involve much tougher reforms and more substantial debt write downs. As with all IMF programmes, it would be designed to place the economy on a sustainable footing and it would take a dispassionate view about the repayment of creditors (apart from the IMF, of course).

By comparison the approach of the European Commission (although this mainly seems to revolve around Germany’s stance as the major financial contributor) is to 'extend and pretend'. Instead of debt write offs, we get maturity extensions because it is politically difficult to tell German taxpayers the truth – that they have lost even more money in Greece than they think they have.
The Greek government seems to believe that it can fudge unpopular reforms in exchange for German extend and pretend. That’s why Greek government officials reacted angrily to revelations contained in a leaked discussion between IMF officials about their frustrations with the European Commission and Germany over the bailout programme.

Ποιός είναι - και ποιός δεν είναι πρόσφυγας

Many people think that anybody who flees a war zone or other calamity automatically becomes a refugee and so is entitled to certain protections. Unfortunately, in the eyes of international law, the reality is often more complicated.

How exactly is one determined to be a refugee? The question is not as simple as it may seem. For better or worse, escaping a war-torn country or other catastrophe doesn’t always make that person an official refugee in the eyes of international law.

A refugee is someone determined to have “a well-founded fear of being persecuted for reasons of race, religion, nationality, membership of a particular social group or political opinion” and who therefore cannot return to his or her country of origin.

This definition is governed by the United Nations’ 1951 convention relating to the status of refugees as amended by the 1967 protocol to the convention, the key international law that defines refugee status. Two regional conventions, the 1969 OAU Convention in Africa and the 1984 Cartagena Declaration in Latin America, expand the definition above to grant refugee status “prima facie” to anyone arriving as part of a mass migration fleeing generalized violence, such as civil war.

According to these legal norms, many of the asylum seekers currently arriving in Europe are unlikely to achieve refugee status; they will be considered economic migrants who left their countries to seek work rather than fleeing ill-treatment or generalized violence. However, those who are escaping bloodshed and persecution may well be assessed to be refugees based on their specific cases.

Becoming a refugee begins with requesting asylum while outside one’s own country. It is important to remember that an asylum seeker is not a refugee – and might not become one.

When, Where and How: Becoming a Refugee

A person may enter a country with the intention of claiming asylum, either as an individual or as part of a large group fleeing violence. In other cases, someone may happen to be abroad when circumstances at home change, rendering it unsafe for them to go back, so they decide to request asylum; this is known as “sur place.”

Τι υποστηρίζουν οι απανταχού απολογητές της ισλαμικής τρομοκρατίας και ποιά η πραγματικότητα.

Στον απόηχο κάθε νέας ισλαμικής τρομοκρατικής επίθεσης, εμφανίζονται πάντα οι απολογητές των τρομοκρατών.

Άτομα ιδεοληπτικά που επικαλούνται διάφορες προπαγανδιστικές ανοησίες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, να προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι το αυτονόητο, αυτό που βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια δεν είναι αυτό, αλλά είναι κάτι άλλο.

Ας δούμε μερικά απο τα συνηθέστερα δήθεν επιχειρήματα τους και πως αυτά καταρρίπτονται.

(1). "Φταίει η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός".
Δηλαδή τα εγγόνια και δισέγγονα των αποικιοκρατικών εθνών θα πρέπει να πληρώνουν πάνω από μισό αιώνα μετά τις αποικίες που είχαν οι πρόγονοι τους. Συμφωνούμε με απόδοση ιστορικής, διαχρονικής, συλλογικής ευθύνης; Μήπως εμείς ως έλληνες, και τα ¾ της Ευρώπης μαζί μας, να ανατινάζαμε όποιον Γερμανό βρίσκαμε μπροστά μας;

Πέραν αυτού, αποικιοκρατία υπήρξε σε όλα τα μέρη της Υφηλίου. Η Κύπρος για παράδειγμα υπέφερε από την Αγγλική κατοχή. Η Ινδία ομοίως. Η Ναμίμπια το ίδιο. Το Περού απο την Ισπανία. Ακόμα και η Κίνα ασφυκτιούσε για χρόνια. Η Κορέα ήταν αποικία της Ιαπωνίας για δεκαετίες υποφέροντας τα πάνδεινα. Στις χώρες αυτές δεν εμφανίστηκαν εξτρεμιστές τρομοκράτες ίδιας υφής με του ισλαμιστές-τζιχαντιστές. Δεν πήγε ο Κορεάτης να ανατινάξει αθώους στο μετρό του Τόκιο.

Αυτού του είδους η τρομοκρατία συνδέεται αποκλειστικά με εκδοχές του Ισλάμ το οποίο αποτελεί το υπόβαθρο και το κίνητρο της. Για παράδειγμα, οι Πακιστανοί χριστιανοί που μετράνε 70 νεκρούς απο την τελευταία επίθεση αυτοκτονίας ήταν αποικιοκράτες;

Ακόμα και ένας μονοκύτταρος οργανισμός θα το έβλεπε αυτό. Εσύ, όχι;

(2)."Η Ευρώπη δεν ενσωμάτωσε τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς".

Συγκριτικοί interactive πίνακες Ελλάδας - Ευρωζώνης

Σε κάθε ένα απο τους επιλεγμένους τομείς μπορεί κάποιος να δει την εξέλιξη της Ελλάδας συγκρινόμενη μέσω διαδραστικών πινάκων με οποιοδήποτε κράτος-μέλος της ΟΝΕ ή και με την ΟΝΕ στο σύνολο της
Source: euro area statistics from ECB

Δείκτες ανταγωνιστικότητας. Επιλέγοντας Ελλάδα - Ευρωζώνη μπορεί κάποιος να διαπιστώσει πως μειώνεται η Ελληνική ανταγωνιστηκότητα απο τις αρχές του 2000 μέχρι και το 2010. Είδικά στο Unit labour costs η κατάσταση ξεχείλωσε.
Επιλέγοντας change view μπορείς να δεις τις χώρες με σειρά κατάταξης

O Γιάνης, η ύφεση και ο αποπληθωρισμός

Έχω αναφερθεί και παλαιότερα σε ουρανομήκεις ανοησίες και ανυπέρβλητες μπούρδες που έχει εκφέρει ο "διαπρεπής" οικονομολόγος(;) Γιάνης.

Αυτές τις ημέρες, λες και δεν ακούμε τις απίστευτες ανοησίες απο την πλέον ανίκανη και επικίνδυνη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, πετάχτηκε για να σχολιάσει τις ανακοινώσεις επιστροφής της Κύπρου σε ανάπτυξη.

Φυσικά η θέση του είναι ότι το ΑΕΠ "εμφανίζεται θετικό" επειδή ο πληθωρισμός είναι αρνητικός.

Εδώ τα τουίτς του:

Τα παραπάνω tweets να διαβαστούν με προσοχή. Κίνδυνος μόνιμης εγκεφαλικής βλάβης.

Ορίστε γιατί:

1. Ως ύφεση ορίζουμε τη μείωση του πραγματικού ΑΕΠ. Σε απλούς όρους πχ, δε μας ενδιαφέρει αν το εισόδημά μας διπλασιάστηκε εφόσον οι τιμές τετραπλασιάστηκαν γιατί τότε καταναλώνουμε τα μισά απ' ό,τι πριν.

Όταν έκλαψε ο Κέυνς

Προ ημερών, σε μία ραδιοφωνική συζήτηση, ένας πολύ καλός δημοσιογράφος, υποστήριζε, με επιμονή, μία άποψη που είναι πολύ γνωστή και διαδεδομένη, όσον αφορά την οικονομική κρίση και τις επιβαλλόμενες πολιτικές για την αντιμετώπισή της. Έλεγε ότι εκείνο που μπορεί να δώσει τη λύση στο πρόβλημα θα ήταν η τόνωση της "ενεργού ζητήσεως", (δηλαδή, με τη γνωστή λαϊκή έκφραση το "να πέσουν λεφτά στην αγορά"), ώστε να αυξηθεί ο κύκλος εργασιών των επιχειρήσεων και να μειωθεί η ανεργία. Αυτή είναι βέβαια μία άποψη που ακούγεται πολύ συχνά και αποτελεί σταθερή επωδό δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών οικονομολόγων, αφού, υποτίθεται, πως είναι εμπνευσμένη από την θεωρία του Κέυνς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, και στην θέρμη του λόγου του, ο καλός δημοσιογράφος, έφθασε να υποστηρίξει την πιο ριζοσπαστική μορφή της συγκεκριμένης πολιτικής, εκεί που ο Κέυνς συναντάται με τον θεωρητικό του αντίπαλο, τον Φρήντμαν: την ενίσχυση των εισοδημάτων του πληθυσμού με τη διασπορά στην οικονομία χρημάτων τα οποία πέφτουν (μεταφορικά βεβαίως) από τον ουρανό. (Το περίφημο helicopter money).

Είναι όμως αυτή η πρόταση για την ελληνική οικονομία σωστή; Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι. Και αυτό όχι μόνο γιατί στην πιο απλοϊκή της μορφή συγγενεύει στενά με τη δημώδη άποψη ότι η Γερμανία, φερ’ ειπείν, έχει υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα από την Ελλάδα γιατί εκεί υπάρχει πολύ χρήμα σε αντίθεση με εδώ που είμαστε φτωχοί, και μας τα παίρνουν κιόλας οι τροϊκανοί! Αλλά και διότι, ακόμη και στη λόγια εκδοχή της, που εκτός από τον καλό δημοσιογράφο την υποστηρίζουν και την υπερασπίζονται ακόμη και ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι, είναι λάθος για δύο πολύ σοβαρούς λόγους. Πρώτον διότι παρερμηνεύει τον ίδιο τον Κέυνς. Δεύτερον διότι εκτιμά λανθασμένα την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τις αιτίες της ελληνικής κρίσης.

Ποιά είναι η βασική ιδέα της θεωρίας του Κέυνς; Η ιστορία ξεκινάει από λίγο πιο μακριά. Το 1803 ένας Γάλλος οικονομολόγος, ο Ζαν Μπατιστ Σαί διατύπωσε μία θεωρία που έμεινε γνωστή με το όνομά του ("ο νόμος του Σαι" αλλά και "ο νόμος των διεξόδων"). Σύμφωνα με αυτήν η αγορά κάθε προϊόντος δεν μπορεί να γίνει παρά μέσω της αξίας ενός άλλου προϊόντος και το χρήμα δεν είναι παρά το "όχημα" μέσω του οποίου λαμβάνει χώρα η ανταλλαγή αυτή. Από τη στιγμή, δηλαδή, που κάποιος ξεκινά να δημιουργήσει κάτι (ή πουλάει την εργατική του δύναμη για να δημιουργηθεί), σκοπός του δεν μπορεί να είναι παρά να το ανταλλάξει, χρησιμοποιώντας το ενδιάμεσο του χρήματος, με κάτι άλλο που το έχει ανάγκη και θα του είναι χρήσιμο και ωφέλιμο. Συνεπώς, σύμφωνα με τον "νόμο του Σαί", δεν μπορεί να υπάρχει κρίση η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι προϊόντα που παρήχθησαν μένουν απούλητα, σε όλους τους κλάδους της οικονομίας. Αυτή η άποψη, την οποία κάποιοι οικονομολόγοι του 19ου αιώνα την απέρριψαν αλλά οι περισσότεροι την αποδέχθηκαν, ουσιαστικά κατέστη η κεντρική ιδέα της ορθόδοξης οικονομικής σκέψης, την οποία ο Κέυνς ονόμασε "κλασική" και ήρθε να ανατρέψει με την ριζοσπαστική θεωρία του την δεκαετία του 1930.

Περί προσφυγικού: Να μην κρυφτούμε πίσω από το δάκτυλό μας!

Το προσφυγικό απαιτεί εθνική συναίνεση και σε αυτό δεν υπάρχουν άνθρωποι να διαφωνήσουν. Αλλά συναίνεση πάνω σε τι; Στις ιδεοληψίες της κυρίας Τασίας που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα; Συναίνεση σε ένα τυφλό αντιευρωπαϊκό ρεύμα, στο οποίο προσδοκά να βρει καταφύγιο η κυβέρνηση; Οι εφικτές λύσεις είναι γνωστές. Σε αυτές, ναι! Συναίνεση!

Θα είναι λάθος εκ μέρους της κυβέρνησης να προσπαθήσει σήμερα να διοχετεύσει τις ευθύνες σε όλο το πολιτικό φάσμα και να εντάξει για άλλη μία φορά το προσφυγικό στην ατζέντα των μικροπολιτικών επιδιώξεών της. Και θα είναι λάθος από την πλευρά του Προέδρου της Δημοκρατίας να επαναληφθεί αυτό που συνέβη στη συζήτηση με το ασφαλιστικό. Το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο και απαιτείται σοβαρότητα και ειλικρίνεια.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε ορισμένα σημεία από το μεταναστευτικό. Όχι μόνο το πώς τα βλέπουμε εμείς, αλλά και κάτω από το πρίσμα της ματιάς των άλλων...

«Το PSI κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταμεία». Σοβαρά;

To PSI κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταμεία!  Αυτή είναι η μόνιμη επωδός Τσιπροκαμμένων και λοιπών σχετικά με την επίπτωση που είχε το PSI στα ταμεία.

Αλήθεια;

Στο site του Υπουργείου Οικονομικών/χρονολογικές σειρές Κεντρική Κυβέρνηση μπορεί κάποιος να βρει εύκολα τις κρατικές επιχορηγήσεις προς τα ταμεία (Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης – ΟΚΑ).

Επιχορήγηση στα ταμεία είναι η κρατική κάλυψη του gap του εκάστοτε ταμείου ανάμεσα στις εισφορές που εισπράττει και στις συντάξεις που δίνει. Στον πίνακα μπορείτε να δείτε το gap ανάμεσα σε εισφορές και συντάξεις (στοιχεία για τους ΟΚΑ στο αντίστοιχο σημείο Χρονολογικές σειρές ΟΚΑ - ποσά σε δισ €)

Για να επιχορηγεί το κράτος τα ταμεία θα πρέπει να περισσεύουν χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό, ή να τα δανείζεται. Αλλιώς επιχορήγηση δεν μπορεί να υφίσταται, τα ταμεία χρεοκοπούν και συντάξεις δεν καταβάλλονται.

Οι Washington Times περί Σοσιαλισμού, Οικονομικής Ελευθερίας, Ελλάδας και Bernie Sanders.

Socialism's strange appeal
Bernie Sanders and socialism are for those who can’t handle reality

When I was a smart aleck college student I had a sign on my dorm door that read: “Reality is for those who can’t handle drugs.”

Maybe the 2016 version should go like this: “Bernie Sanders and socialism are for those who can’t handle reality.”

Socialism’s comeback is mystifying to most clear-thinking people. Do people who support Sen. Sanders and socialism walk around with shutters over their eyes so they don’t have to observe the reality of what is happening in the world around them? The remarkable thing about the rise of Bernie Sanders is that his popularity runs in the counter-direction to how socialism is actually working.

Liberals (μτφ αριστεροί-προοδευτικοί) used to point to places like France, Italy, Greece and even Cuba as worker paradises that offer citizens lots of free things — child care, health care, higher education, food, housing, a guaranteed income with high minimum wages. Today they are basket cases and in many of these nations the government bonds are junk status.

Greece, of course, is modern socialism on steroids. The nation is in de facto bankruptcy because Athens can’t cover the runaway costs of all the free things the government offers — government pensions, paychecks, medical exams, or welfare benefits. Fifty percent of young people don’t have a job and over half of Greeks retire before age 60. The wagon is full and no one is left to pull it.