Η πλαστογράφηση της ιστορίας του Κατίν απο Μπογιόπουλο και Μαΐλη

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Χρήστου Κεφαλή «Υπόθεση Κατίν. Η ιστορική αλήθεια και ο Ριζοσπάστης», σελ. 31-34 και 180-181. Στο βιβλίο, ο συγγραφέας τεκμηριώνει τη σταλινική ενοχή για το Κατίν και ανασκευάζει τους ισχυρισμούς της πλούσιας αρθρογραφίας του Ριζοσπάστη για το θέμα, δείχνοντας ότι αποτελούν ένα αναμάσημα ψευδών που έχουν υποστηρίξει τα τελευταία χρόνια Ρώσοι νεοφασίστες και αντισημίτες οπαδοί του Στάλιν όπως ο Γιούρι Μούχιν. Κυκλοφορεί σύντομα από τις Εκδόσεις Επίκεντρο

Ένα γνώρισμα της έγκυρης δημοσιογραφίας, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να νοηθεί σοβαρή ιδεολογική αντιπαράθεση, είναι η ακριβής, χωρίς αποσιωπήσεις και διαστρεβλώσεις, παράθεση των πηγών και μαρτυριών πάνω στις οποίες οικοδομείται μια επιχειρηματολογία και συνάγονται ορισμένα συμπεράσματα. Ωστόσο, η αρθρογραφία του Ριζοσπάστη χαρακτηρίζεται από συστηματικές παραχαράξεις και ψεύδη. Από τα πολλά που θα μπορούσε να παρατεθούν, θα ασχοληθούμε πρώτα με ορισμένα στα κείμενα των κ.κ. Μπογιόπουλου και Μαΐλη. Πρόκειται για τα Ν. Μπογιόπουλος, «Το Κατίν, ο Γκέμπελς και ο Άλφα», 5/2/2009 και Μ. Μαΐλης, «Η ιστορική αλήθεια και οι αιτίες της πλαστογραφίας της», 15/2/2009.

Για αρχή, ο κ. Μπογιόπουλος λέει: «Στο ημερολόγιο του Γκέμπελς, με εγγραφή στις 8 Μάη 1943, αναφέρονται τα εξής: “...δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες... Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε”...»

The Balkan Wars 1912-1913

Project Gutenberg's The Balkan Wars: 1912-1913, by Jacob Gould Schurman

THE BALKAN WARS 1912-1913

JACOB GOULD SCHURMAN

THIRD EDITION 1916

Η Βαλκανική συμμαχία - σκίτσο εποχής

PREFACE TO THE SECOND EDITION

The interest in the Balkan Wars of 1912-1913 has exceeded the

expectations of the publishers of this volume. The first edition,

which was published five months ago, is already exhausted and a

second is now called for. Meanwhile there has broken out and is now

in progress a war which is generally regarded as the greatest of all

time--a war already involving five of the six Great Powers and three

of the smaller nations of Europe as well as Japan and Turkey and

likely at any time to embroil other countries in Europe, Asia, and

Africa, which are already embraced in the area of military

operations.

This War of Many Nations had its origin in Balkan situation. It

began on July 28 with the declaration of the Dual Monarchy to the

effect that from that moment Austria-Hungary was in a state of war

with Servia. And the fundamental reason for this declaration as

given in the note or ultimatum to Servia was the charge that the

Servian authorities had encouraged the Pan-Serb agitation which

seriously menaced the integrity of Austria-Hungary and had already

caused the assassination at Serajevo of the Heir to the Throne.

Ο Ανδρείος της Τρεμπεσίνα, μανιώδης επιστολογράφος

Την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου του 2007, ο κ. Ησίοδος Τσίγκος αγόρασε όπως κάθε πρωί την «Καθημερινή». Αφού διέτρεξε τις σελίδες της πολιτικής και της επικαιρότητας κι αφού διάβασε προσεκτικά τους αγαπημένους του αρθρογράφους, στράφηκε, όπως πάντα, στην κάτω αριστερή γωνία της τελευταίας σελίδας. Με το μολύβι στο χέρι, τα γυαλιά στη θέση τους και οπλισμένος με αρκετή υπομονή («είναι δύσκολα τα άτιμα!»), άρχισε να διαβάζει.

… Ενα οριζοντίως: «Ανδρείος που κατέλαβε το '41 την Τρεμπεσίνα ανατρέποντας τα πολεμικά δεδομένα», επτά γράμματα.

 Ο κ. Ησίοδος Τσίγκος άφησε την εφημερίδα στο τραπεζάκι, έγειρε την πλάτη του στην καρέκλα κι άφησε ένα ηχηρό -νεανικό παρά τα 94 του χρόνια- γέλιο που έσπασε την ησυχία του σπιτιού. Ενα οριζοντίως. «Τσίγκος».

Με προτροπή του Ελ. Βενιζέλου

Στα μάτια του δεν ήταν μόνο απότιση φόρου τιμής για την προσφορά του κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και μία υπόκλιση της εφημερίδας σε έναν από τους αρχαιότερους αναγνώστες της.

Poetry: Remembering life in Romania under communist rule

ON A RECENT Thursday night, a handful of Romanian poets gathered inside a Soviet-era themed bar in New York’s East Village to commemorate the Romanian revolution. The irony was not lost on the writers, many of whom shared painful memories of life under Romania’s communist regime, a 42-year slog marked by poverty, food shortages, and profound misery that culminated in swift and bloody revolution in the winter of 1989. Romania’s dictator of 24 years, Nicolae Ceaușescu, was publicly executed by firing squad after an hour-long trial televised across the nation.

All four poets were New York locals; most had migrated to the US shortly after the revolution. One by one, they stood up and read their work, both fiction and non-fiction. Most had a personal connection to the revolution; others spoke of family and school, of growing up or growing old. One poet, Claudia Serea, painted a particularly heartbreaking scene. When she was growing up, Ms Serea’s bedroom window overlooked a butcher’s shop in the town of Târgoviște, northwest of Bucharest. From here, the twelve-year-old had an unobstructed view of the ration line below, which would sometimes stretch around the block and out of sight.

The line in front of the store was so long it had a Line Committee and a Line Master who kept the Line List / Don’t get in front of me, motherfucker. I waited in line four hours, the little girl cried.

Hitler and Stalin: Partners in crime

IT IS depressing that it even needed to be discussed. On July 3rd in Vilnius the parliamentary assembly of the Organisation for Security and Cooperation in Europe (OSCE), the continent's main outfit, passed a resolution equating Stalin and Hitler. It called for August 23rd to become an official day of remembrance for the millions who were repressed, murdered, deported, robbed and raped as a result of the infamous Molotov-Ribbentrop pact between Nazi Germany and the Soviet Union. That deal, and the secret protocols that went with it, were a death sentence for the countries from the Baltic to the Black sea. The poisonous after-effects linger until today.

The resolution should have met with particularly thunderous applause from the Russian side. After all, Russians by most measures suffered particularly badly under Stalin. Following Lenin's terrible legacy, he systematised the persecution of the country's brightest and best. Anyone reading the classic memoirs of Stalinism, such as “Kolyma tales” by Varlam Shalamov, or Nadezhda Mandelstam's “Hope against hope”, or a modern history such as Anne Applebaum's “Gulag”, is suffused with the horror of those years. It is hard to imagine anyone quibbling over their condemnation.

Χαρίλαος Φλωράκης: Nα κοβόταν η Ελλάδα αλά Κορέα, μισή μισή

Απόσπασμα απο το βιβλίο για την ζωή του Χαρίλαου Φλωράκη

Το μεγάλο λάθος

Η ΠΕΕΑ μαζί με το Στρατηγείο του ΕΛΑΣ είχε καλέσει την Κυβέρνηση του Καΐρου να επιστρέψει αμέσως στην Ελλάδα αλλά κανείς απ' αυτούς δεν ήρθε. Κι εδώ είναι το άλλο μεγάλο λάθος. Αντί να έρθουν εκείνοι στο βουνό και στην ελεύθερη περιοχή και να αγωνιστούν εδώ μαζί με τον ελληνικό λαό για την απελευθέρωση, η ΠΕΕΑ και το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ έστειλαν αντιπροσωπεία στο Κάιρο και στο Λίβανο για να συζητήσουν εκεί μαζί τους. Γιατί; Ποιος ο λόγος; Η μάχη εδώ δινόταν, όχι στο Κάιρο. Τους συμμάχους τους είδαμε. Οχι πως δεν ήταν και συμμαχικός ο αγώνας. Αλλά άλλαξαν το χαρακτήρα του από μια στιγμή κι ύστερα. Επειτα είχαν δημιουργηθεί η λαϊκή εξουσία, η λαϊκή δικαιοσύνη, ο λαϊκός στρατός.

Οταν πήγαμε εμείς στο Λίβανο και καθίσαμε απέναντί τους στο τραπέζι, έπρεπε να τους πούμε:

«Ωραία λοιπόν, να φτιάξουμε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Αλλά αυτά που εμείς φτιάξαμε τι θα γίνουν; Οι δικές μας δομές τι θα κάνουν από εδώ και πέρα;».

Οταν υπογράφτηκε η Συμφωνία του Λιβάνου και άρχισε εδώ να γίνεται θέμα, τότε ο Σιάντος έλεγε:

«Να γυρίσουν πίσω και θα τους περάσουμε από στρατοδικείο».

Γεγονός όμως είναι ότι και οι δικοί μας είχαν συμφωνήσει ομόθυμα ­ καθοδήγηση και αποστολή ­ στη γραμμή που θα κρατούσαν. Κι έτσι, όταν γύρισε η αποστολή, δεν έγινε καμιά συζήτηση. Ούτε μπήκε θέμα φυσικά για στρατοδικείο που έλεγε ο Σιάντος, έτσι για τα μάτια. Ο Πέτρος Ρούσσος εξακολούθησε να είναι αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου και πήρε μέρος ακόμα και στο 7ο Συνέδριο. Η μόνη αλήθεια είναι ότι, ουσιαστικά, εμείς παραδώσαμε στην αστική τάξη την εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο μας λάθος. Κυριάρχησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας στις δικές μας γραμμές και τον απαλλάξαμε από κάθε άλλο ταξικό περιεχόμενο. Οχι ότι δεν ήθελαν και οι άλλοι να απελευθερωθούμε από τους κατακτητές, αλλά θέλανε να έχουν και πάλι ­ μετά την απελευθέρωση ­ αυτοί την εξουσία στα χέρια τους. Αυτό εμείς δεν το βλέπαμε. Εμείς βλέπαμε τον αγώνα. Δεν είχαμε μακρόπνοο σχεδιασμό για το πώς να εκμεταλλευτούμε τη θέση που είχαμε με αγώνα επιτύχει. Ισως και να αιφνιδιαστήκαμε.

Αριστεροί μύθοι και πικρές αλήθειες για τα Δεκεμβριανά

Τα δραματικά γεγονότα του Δεκεμβρίου- Ιανουαρίου 1944 στην Αθήνα έχουν δώσει λαβή για την καλλιέργεια μιας ολόκληρης μυθολογίας από την πλευρά του ΚΚΕ και άλλων συνιστωσών της ελληνικής Αριστεράς. Προσωπικά δεν συμμερίζομαι απόψεις τύπου μαύρο-άσπρο (π.χ. όλοι οι δεξιοί είναι καλοί και όλοι οι αριστεροί είναι κακοί), αλλά πιστεύω ότι η νέα γενιά Ελλήνων δεν είναι υποχρεωμένη να τρέφεται με την μυθολογία και την παραφιλολογία μιας συγκεκριμένης παρατάξεως. Θα προσπαθήσω να δώσω κάποιες παραμέτρους και ορισμένα ιστορικά στοιχεία, ώστε να βοηθήσω την απαγκίστρωση της νεοελληνικής ιστοριογραφίας από μύθους συστηματικά και περίτεχνα καλλιεργημένους επί δεκαετίες.

Ερώτημα 1ο. Το ΚΚΕ επί κατοχής απλώς βοηθούσε τον αγώνα κατά των κατακτητών ή προετοίμαζε μεθοδικά την αρπαγή της εξουσίας και τον ένοπλο αγώνα κατά του αστικού κοινοβουλευτικού καθεστώτος;

Η αποκαθήλωση του Ν. Ζαχαριάδη

Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, η ηγεσία του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη, εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Είχε να αντιμετωπίσει, εκτός από την ήττα, την αναγκαστική εγκατάσταση των μαχητών του ΔΣΕ και δεκάδων χιλιάδων άλλων ανθρώπων από τα θέατρα του εμφυλίου πολέμου στις Λαϊκές Δημοκρατίες.

Η άρνηση της στρατιωτικής ήττας εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ, που αποτυπώθηκε στο σύνθημα «το όπλο παρά πόδα» και η οργάνωση, σε συντονισμό με τις ανατολικές χώρες, στρατοπέδων εκπαίδευσης για την αποστολή παρανόμων στελεχών στην Ελλάδα με στόχο την καθοδήγηση των οργανώσεων του ΚΚΕ αλλά και τη συλλογή πληροφοριών και εκτέλεση σαμποτάζ, ενέτειναν τις ήδη μεγάλες δυσχέρειες (στρατοδικεία, φυλακές, εξορίες, εκτελέσεις) των κομμουνιστών που παρέμειναν στη χώρα.

Ο θάνατος του Στάλιν το 1953 άνοιξε στην ίδια την ΕΣΣΔ δρόμους αμφισβήτησης αυτού του εγκατεστημένου μοντέλου εξουσίας. Οπως ήταν επόμενο, οι εξελίξεις στην ΕΣΣΔ επηρέασαν άμεσα το ΚΚΕ.

Δεκέμβρης 1944 - Πώς φτάσαμε στη σύγκρουση

Του Σάκη Μουμτζή*

Σήμερα 70 χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε, πως όσο σημαντικές ήταν οι 33 ημέρες που διήρκεσαν οι μάχες στην Αθήνα άλλο τόσο σημαντικό ήταν το δίμηνο που προηγήθηκε και που οδήγησε στη σύγκρουση. Γιατί αυτή δεν προήλθε απο τις σφαίρες της αστυνομίας στις 3 Δεκεμβρίου 1944 στο Σύνταγμα –όπως είναι η ‘επίσημη εκδοχή, δηλαδή αυτή της Αριστεράς– αλλά ήταν προϊόν της απόφασης που ειχε πάρει η ηγεσία του ΚΚΕ στις 27 Νοεμβρίου, σε συνεδρίαση του Π.Γ. στο Αρεταίειο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν ο Γ Ιωαννίδης, γραμματέας μαζί με τον Σιάντο του κόμματος. Ενδιαφέρον λοιπόν παρουσιάζει όλη αυτή η διαδρομή που κατάληξή της είχε αυτήν την απόφαση, δηλαδή ο ΕΛΑΣ να μην παραδώσει τα όπλα του στις 10 Δεκεμβρίου, ημερομηνία που είχε ορίσει η κυβέρνηση Εθνικης Ενότητας.

Ένα σημείωμα κρυμμένο στο όπλο

Ο Λάμπης Ν. Βολονάκης, λοχίας του Α΄ Λόχου του 17ου Συντάγματος Πεζικού υπηρετούσε στη Μικρά Ασία το 1920.

Αποσυναρμολογώντας και καθαρίζοντας το όπλο του, βρήκε ένα σημείωμα και μια πεντάρα.

Τα φύλαξε μέχρι την επιστροφή του στην πατρίδα και τα κατέθεσε στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρία της Ελλάδος.

Το σημείωμα είναι ενδεικτικό του διαχρονικού πνεύματος του Έλληνα Στρατιώτη:

Γλωσσικά κατάλοιπα των Σλάβων στην Ελλάδα

Στο ζήτημα της αφομοίωσης και του εκβυζαντινισμού των Σλάβων, μεγάλο χώρο καταλαμβάνει η εξέταση των γλωσσικών καταλοίπων των Σλάβων στην Ελλάδα, που ήδη απ’ το 19ο αιώνα τα χρησιμοποίησε ο Fallmerayer για να αποδείξει τον πλήρη «εκσλαβισμό» του ελληνικού χώρου.

Τις γλωσσικές επιδράσεις των Σλάβων διακρίνουμε σε τρεις κατηγορίες: α)στη γραφομένη λόγια ελληνική γλώσσα, β) στη λεξιλογική επίδραση επί της ομιλουμένης ελληνικής και γ) στα τοπωνύμια. Όσον αφορά στην πρώτη κατηγορία, ο Fallmerayer είχε υποστηρίξει ότι η απώλεια και η ανάλυση του απαρεμφάτου οφείλονταν στην επίδραση των σλαβικών γλωσσών, ενώ άλλοι ερευνητές, ο Miklosich και ο W. Meyer απέδωσαν το φαινόμενο, ο πρώτος σε αλβανική και ο δεύτερος σε ιλλυρική επιρροή. Οι παλιές αυτές πλάνες ανατράπηκαν με τη δημοσίευση εργασιών, όπως της πραγματείας του D. Hesseling. Αποδείχτηκε έτσι, ότι «η απώλεια του απαρεμφάτου στην ελληνική εξηγείται δια των γλωσσικών φαινομένων, τα οποία μας αποκαλύπτει η μελέτη της γλώσσας αυτής καθ’ εαυτήν» και ότι «το φαινόμενο της αποβολής του απαρεμφάτου έχει τις ρίζες του στη γλώσσα των πρωτοχριστιανικών χρόνων κι ότι επομένως λανθασμένα αποδίδεται σε σλαβική επίδραση».

Ο Κικέρων για τους Έλληνες

Ο Κικέρων (Marcus Tullius Cicero, 106-43 π.Χ) ήταν ένας από τους επιφανέστερους άνδρες της Ρώμης κι ο κορυφαίος από τους ρήτορες της αρχαιότητας μετά τον Έλληνα Δημοσθένη.

Σπούδασε στη Ρώμη και στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα των μεγαλύτερων ρητόρων και φιλόσοφων της εποχής του κι ασχολήθηκε με τη ρητορική και τη φιλοσοφία.
Θαύμαζε τον ελληνικό πολιτισμό και σε αυτόν αποδίδεται η φράση «Ει θεοί διαλέγονται, την των Ελλήνων γλώττη χρώνται.»

Ο Κικέρων γνώριζε καλά τους Έλληνες της εποχής και τους απέδιδε σε διάφορους λόγους του ορισμένα χαρακτηριστικά που, κατά την γνώμη μου, αρκετοί από τους σημερινούς Έλληνες μπορούν κάλλιστα να αναγνωρίσουν στους εαυτούς τους ή στους διπλανούς τους.

Οι Έλληνες κατά τον Κικέρωνα:

Η απόδειξη της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού

Στην πάντοτε επίκαιρη συζήτηση περί ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού, συμβάλει ένα περιστατικό που πιστοποιεί τη γνησιότητα του DNA των συγχρόνων Ελλήνων και το οποίο αναφέρει ο μεγάλος Αμερικάνος συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος Γουίλ Ντιράν (1885 - 1981) στην «Ιστορία του Πολιτισμού»:

Ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος, ο πλέον φιλικά διακείμενος προς τους Ελληνες Ρωμαίος στρατηγός, συναντήθηκε το 197 π.Χ. με τον στρατό του Φιλίππου στη θεσσαλική τοποθεσία Κυνός Κεφαλαί, όπου και κατήγαγε νίκη περιφανή. Τότε, εκπλήσσοντας τους Ελληνες, ίσως και τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, διατήρησε στον θρόνο του τον Φίλιππο και προσέφερε ανεξαρτησία στην Ελλάδα.

Graeculi Esurientes - Οι γραικολιγούριδες

Ο ποιητής Decimus Junius Juvenalis (1-2ος αιώνας μ.Χ., γνωστός στα μέρη μας ως Ιουβενάλης) το έγραψε πριν 19 αιώνες στα λατινικά. Αφορά τον κατακλυσμό της Ρώμης απο Έλληνες.
Ο καθηγητής Θ. Παπαγγελής μετάφρασε με, όπως φαίνεται, τρελό κέφι.

********

Φεύγει απ τη Ρώμη ο φίλος μου ο Ουμβρίκιος, κι έχω μεγάλη στενοχώρια·
στην πόλη ετούτη μεγαλώσαμε μαζί, τώρα θα ζούμε χώρια.
Όλα τα υπάρχοντα του σε μιαν άμαξα· ο αμαξάς μπροστά οι δυο μας πίσω,
στης πόλης φτάσαμε την έξοδο –πήγα ως εκεί να τον ξεπροβοδίσω.