Hitler and Stalin: Partners in crime

IT IS depressing that it even needed to be discussed. On July 3rd in Vilnius the parliamentary assembly of the Organisation for Security and Cooperation in Europe (OSCE), the continent's main outfit, passed a resolution equating Stalin and Hitler. It called for August 23rd to become an official day of remembrance for the millions who were repressed, murdered, deported, robbed and raped as a result of the infamous Molotov-Ribbentrop pact between Nazi Germany and the Soviet Union. That deal, and the secret protocols that went with it, were a death sentence for the countries from the Baltic to the Black sea. The poisonous after-effects linger until today.

The resolution should have met with particularly thunderous applause from the Russian side. After all, Russians by most measures suffered particularly badly under Stalin. Following Lenin's terrible legacy, he systematised the persecution of the country's brightest and best. Anyone reading the classic memoirs of Stalinism, such as “Kolyma tales” by Varlam Shalamov, or Nadezhda Mandelstam's “Hope against hope”, or a modern history such as Anne Applebaum's “Gulag”, is suffused with the horror of those years. It is hard to imagine anyone quibbling over their condemnation.

Η αντιδραστική Αριστερά

Τ​​ι ελπίδες μπορεί να έχει για το μέλλον η νέα γενιά όταν η κυβερνητική ελίτ ζει στον Γράμμο του 1949 («με το όπλο παρά πόδα»), συζητά στα σοβαρά αν ζούμε τη συμφωνία της Βάρκιζας του 1945, ψάχνει να βρει στη χώρα την «Πέμπτη Φάλαγγα» του 1936 και φωνασκεί «η χούντα δεν τελείωσε το ’73»; Πώς μπορούν να διαχειριστούν την απίστευτη πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου στελέχη που νομίζουν ότι η λύση του μεταναστευτικού είναι πολλή συγκίνηση και λίγες «ανοιχτές δομές φιλοξενίας»· που πιστεύουν ότι τα capital controls είναι κάτι σαν το Καθαρτήριο πριν περάσουμε στον παράδεισο του «άλλου κόσμου»; Τι να καταλάβει από δανειακές συμβάσεις η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, αφού ονειρεύεται ότι ζει στο 1967, έτσι ώστε να φωνάζει «βοήθεια» μπροστά στις κάμερες; Πώς να χωνέψει την πολύπλοκη πραγματικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος η Αριστερή Πλατφόρμα, που νόμιζε ότι θα ξεκινήσει την επανάσταση κάνοντας πλιάτσικο στα αποθεματικά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στον Χολαργό;

Υπάρχει περίπτωση να μας οδηγήσουν στη νέα εποχή άνθρωποι που κάποτε θεωρούσαν ότι το Διαδίκτυο είναι όχημα του «πολιτιστικού ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ», βάφτισαν «τεχνοφασισμό» την ηλεκτρονική ψηφοφορία, και πιστεύουν ότι η κιμωλία και ο μαυροπίνακας είναι το άπαν της μορφωτικής διαδικασίας, ενώ «προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν» (Α. Μπαλτάς, «Η διδακτική σχέση», «Αυγή» 6.4.2014.)

Η βελάδα του καθοδηγητή

Ο βασικός κορμός των κυβερνητικών στελεχών μοιάζει περισσότερο με τον καθοδηγητή που είχε στο ΚΚΕ ο κ. Τίτος Πατρίκιος, παρά με ανθρώπους του 21ου αιώνα: «Ηταν στην πλατεία Ψυρρή, αρχές του 1945, όταν (ο Τίτος Πατρίκιος) βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εχθρό. Ο δε “εχθρός” ήταν άνδρας ευτραφής με βελάδα, γκέτες, ημίψηλο, μπαστούνι και πούρο. Ο νεαρός τότε ποιητής σοκαρίστηκε από το θέαμα του αδίστακτου καπιταλιστή, σοκαρίστηκε όμως ακόμη περισσότερο όταν το ίδιο βράδυ, στην παράνομη σύναξη των συντρόφων, διεπίστωσε πως ο εχθρός με τη βελάδα ήταν ο καθοδηγητής τους, ντυμένος όμως κανονικός άνθρωπος αυτή τη φορά. Επρόκειτο για στέλεχος του ΚΚΕ που του είχαν δώσει εντολή να ντυθεί απλά, σαν καθημερινός αστός, για να περάσει απαρατήρητος. Και ο άνθρωπος έκανε ό,τι μπορούσε για να προσεγγίσει τη στερεότυπη εικόνα του “αστού” που είχε στο μυαλό του, κάτι σαν σκίτσο του Γκέοργκ Γκρος ή σαν τον κύριο Πούντιλα του Μπρεχτ». (Τάκης Θεοδωρόπουλος «Η βελάδα και η γελάδα», «Καθημερινή» 24.6.2015.)

Retirement At 45 And 8 Other Simple Reasons Greece Is Imploding Right Now

Greece is in the financial equivalent of complete and total panic right now, and the rest of the European Union is trying to figure out what to do with them.

Though Greece has been facing financial trouble for a while, it wasn’t until 2009 when things got really bad. The Friedrich Ebert Foundation (FES) reports that in that year Greece went from a fiscal crisis to a sovereign debt crisis before finally going into a recession. The International Monetary Fund (IMF) and European Commission have tried to help Greece out of the crisis by encouraging reforms in exchange for financial assistance. Negotiations, however, have stalled.

1. Political Favors And Corruption

Greek politicians and officials take much of the blame for their country falling into a crisis. According to FES, politicians used civil services and other public sector agencies to exchange political favors for votes and influence.

2. Growing Unemployment

There are many reasons Greece now faces such troublesome economics. Growing unemployment is a major contributor to why the country has struggled to get out of trouble. As the report from FES noted, the rise of unemployment is contributing to national poverty while also putting stress on an already struggling welfare system.

The British Journal of Industrial Relations found government benefits play a huge role on unemployment. As Greeks rely more on welfare benefits, funded with payroll taxes, demand for labor falls resulting in less job opportunities

In June, Market Watch reported that the unemployment rate was at 25.6 percent in Greece.

Top 5 Things A Capitalist Should Tell A Socialist

As more Bernie Sanders fans crawl out from the woodwork, its crucial that free marketeers be armed and ready to fight the socialists with the truth of liberty and personal freedom.

When arguing with a socialist, its important to listen, smile, nod, pet their pretty little heads every once in a while, but to ultimately not to put up with any of their authoritarian b.s. and to have talking points ready to fire back at their pretty little tyrannical faces. Here are 5 of those potential talking points:

1. Your iPhone was made by a corporation

Isn’t the free market just terrible? Steve Jobs was a person. That person created Apple. Apple is a corporation. And that evil, greedy corporation created the iPhone that all socialists want to burn, but can’t because they love their Instagram pics just a little too much. They’ll still tweet about how much they hate capitalism from their tablet devices brought to them by… capitalism.

Η πολύχρωμη "φυλή" των δραχμολάγνων

Το "λόμπι της δραχμής” έχει γίνει ένα από τα κλισέ της πολιτικής αντιπαράθεσης των τελευταίων μηνών. Στα μυαλά πολλών το συγκεκριμένο λόμπι, ταυτίζεται με κάποιους γραφικούς, που ετοίμαζαν έφοδο στο Νομισματοκοπείο ή με περιθωριακά κόμματα που υποστηρίζουν εδώ και καιρό την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Πρόκειται για λάθος προσέγγιση. Η ανάλυση των πραγματικών παραμέτρων, αποκαλύπτει και τη συνθετότητα του προβλήματος. Η επιστροφή στη δραχμή, αποτελεί αίτημα για πάνω από το 1/4 των πολιτών (του 28% σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε μετά το δημοψήφισμα από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) και το ποσοστό αυτό βαίνει αυξανόμενο κι όχι μειούμενο. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το ποσοστό μεταξύ των ψηφοφόρων των κομμάτων που επιθυμούν επιστροφή στη δραχμή και η ηλικιακή ανάλυση αυτού του ποσοστού.

Σύμφωνα λοιπόν με την προαναφερθείσα έρευνα, υπερ της δραχμής τάσσεται το 40% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, το 47,5% των ΑΝΕΛ, το 50% του ΚΚΕ και το 35,5% της Χρυσής Αυγής. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα της μέτρησης είναι ότι υπέρ της δραχμής τάσσεται το 42% των νέων από 18 εως 34 ετών έναντι 45,5% που είναι υπέρ του ευρώ. Στη νέα γενιά, που δεν έχει γνωρίσει τη δραχμή, αλλά υπάρχουν τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας, τα ποσοστά υπέρ της δραχμής είναι τα πιο υψηλά. Αντιθέτως οι οπαδοί της δραχμής πέφτουν μόλις στο 18% στις ηλικίες άνω των 55 χρόνων.
Γύρω από την επιστροφή στη δραχμή είναι σαφές ότι συσπειρώνονται δυνάμεις διαφόρων ειδών και είναι θέμα χρόνου πως θα εκφραστούν και πολιτικά, αφού από τις κυρίαρχες δυνάμεις δεν υπάρχει καμία (ούτε το ΚΚΕ) που να τάσσεται ανοιχτά υπέρ της δραχμής.

Οι κατηγορίες εκείνων που τάσσονται υπέρ του εθνικού νομίσματος, είναι οι παρακάτω:

IMF - Greece: Past Critiques and the Path Forward

{Ο senior economist του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ απαντά σε βασικές κριτικές που ασκούνται στο πρόγραμμα στήριξης (μνημόνια). Προσωπικά έχω σοβαρές ενστάσεις στην Κριτική 2 που δόθηκε χρόνος σε ξένες τράπεζες (και ειδικά γαλλικές) να ξεφορτωθούν ελληνικό χρέος ενώ αντίθετα οι ελληνικές υποχρεώθηκαν να μαζεύουν ΟΕΔ με αποτέλεσμα την καταστροφή τους στο PSI}

All eyes are on Greece, as the parties involved continue to strive for a lasting deal, spurring vigorous debate and some sharp criticisms, including of the IMF.

In this context, I thought some reflections on the main critiques could help clarify some key points of contention as well as shine a light on a possible way forward.

The main critiques, as I see them, fall under the following four categories:

1. The 2010 program only served to raise debt and demanded excessive fiscal adjustment.
2. The financing to Greece was used to repay foreign banks.
3. Growth-killing structural reforms, together with fiscal austerity, have led to an economic depression.
4. Creditors have learned nothing and keep repeating the same mistakes.

Critique 1: The 2010 program only served to raise debt and demanded excessive fiscal adjustment.

• Even before the 2010 program, debt in Greece was 300 billion euros, or 130% of GDP. The deficit was 36 billion euros, or 15½ % of GDP. Debt was increasing at 12% a year, and this was clearly unsustainable.
• Had Greece been left on its own, it would have been simply unable to borrow. Given gross financing needs of 20–25 % of GDP, it would have had to cut its budget deficit by that amount. Even if it had fully defaulted on its debt, given a primary deficit of over 10% of GDP, it would have had to cut its budget deficit by 10% of GDP from one day to the next. These would have led to much larger adjustments and a much higher social cost than under the programs, which allowed Greece to take over 5 years to achieve a primary balance.
• Even if existing debt had been entirely eliminated, the primary deficit, which was very large at the start of the program, would have had to be reduced. Fiscal austerity was not a choice, but a necessity. There simply wasn’t an alternative to cutting spending and raising taxes. The deficit reduction was large because the initial deficit was large. “Less fiscal austerity,” i.e., slower fiscal adjustment, would have required even more financing cum debt restructuring, and there was a political limit to what official creditors could ask their own citizens to contribute.

Το μαγικό «ηθικό πλεονέκτημα»

Α​​φού έκανε ό,τι μπορούσε για να καθυστερήσει τη διαδικασία έναρξης της ψήφισης του νομοσχεδίου για τα προαπαιτούμενα, που θα έδιναν φιλί ζωής στην ημιθανή οικονομία, η κ. πρόεδρος της Βουλής ανέβηκε στον θρόνο της, για να καταγγείλει τις ασφυκτικές προθεσμίες μέσα στις οποίες ψηφίζεται το τρίτο μνημόνιο. Αυτή είναι η τυπική θέση εκείνης της Αριστεράς που, επειδή έπεισε τους ιθαγενείς ότι έχει «ηθικό πλεονέκτημα», μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και μετά να καταγγέλλει τους άλλους για τα αποτελέσματα των ενεργειών της.

Για να πούμε όμως και της κ. Κωνσταντοπούλου το δίκιο, οι προθεσμίες είναι πράγματι ασφυκτικές. Δεν θα έπρεπε. Οι διαδικασίες θα ήταν πιο φυσιολογικές αν ο συναγωνιστής της -στο μέτωπο πλέον της δραχμής- κ. Γιάνης Βαρουφάκης δεν κορόιδευε και εμάς και τους ξένους με την τάχαμου διαπραγμάτευση, τις ανερμάτιστες δηλώσεις του και το κλείσιμο των τραπεζών που ο ίδιος εισηγήθηκε. Αν η κυβέρνηση ήταν σοβαρή, θα είχε σχέδιο δικών της μεταρρυθμίσεων (και ουχί μόνο παροχών) και δεν θα χρειαζόταν τρίτο μνημόνιο. Αν ήταν στοιχειωδώς σοβαρή, θα είχε πει την αλήθεια στον λαό, θα έκλεινε τη διαπραγμάτευση από τον περασμένο Φεβρουάριο και θα προχωρούσε συντεταγμένα στην οικονομική ανασυγκρότηση. Αποδείχθηκε όμως εντελώς πρόχειρη, με αποτέλεσμα να είναι η χώρα στο «και δύο» (ώρες) για να ψηφιστεί ένα πρώτο πακέτο μέτρων ώστε να χαλαρώσει το τραπεζικό σύστημα και να μην ξεροσταλιάζουν οι ηλικιωμένοι μπροστά στα ΑΤΜ.

Όταν η επαιτεία γίνεται επιστήμη: Η περίπτωση Βαρουφάκη

Το να λέει κανείς στους άλλους τι να μην κάνουν είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να τους πει τι να κάνουν. Ειδικά όταν είσαι πανεπιστημιακός, είναι πολύ εύκολο να τους λες τι να μην κάνουν. Το χειρότερο είναι όταν συνεχίζεις το ίδιο, ακόμη και όταν παίρνεις στα χέρια σου τη λήψη αποφάσεων και τα εργαλεία δράσης.

Ο Γ. Βαρουφάκης δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό πριν το 2010 και την υπαγωγή της Ελλάδας στα Μνημόνια. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην σημαίνει τίποτε, ωστόσο δεν παύει να είναι το βασικό χαρακτηριστικό της διαδρομής του στα κοινά. Διατυπώνοντας έκτοτε με εκλαϊκευμένο επιστημονικό λόγο εύπεπτες από τη φύση τους και δημοφιλείς απόψεις, κατέστη κεντρικός διαμορφωτής των θέσεων της κοινής γνώμης. Βασικό πλεονέκτημα του Γ. Βαρουφάκη ήταν ότι η αντίκρουσή του προϋπέθετε τεκμηριωμένη ανάλυση περί του τι ήταν λάθος στις απόψεις του. Το λάθος μπορεί να είναι μία λέξη ή ακόμη και ένα σημείο στίξης. Το να εξηγήσεις όμως το λάθος, μπορεί να χρειαστεί ολόκληρα κατεβατά. Που ούτε διαβάζονται εύκολα, ούτε γίνονται συνθηματολογικό επιχείρημα καφενείου του είδους "το χρέος δεν είναι βιώσιμο".

Καμία από τις απόψεις Βαρουφάκη δεν θα μπορούσε να αντέξει σε σοβαρή επιστημονική κριτική. Το ελληνικό χρέος σχεδιάστηκε το 2012 ως βιώσιμο, λόγω του πολύ χαμηλού κόστος εξυπηρέτησής του. Ο Γ. Βαρουφάκης ουδέποτε ασχολήθηκε ποτέ με αυτή την πτυχή του χρέους, διότι ουδέποτε συμμετείχε σοβαρά στον όποιο επιστημονικό ή θεσμικό διάλογο για το χρέος. Προτίμησε πάντοτε καφενειακού επιπέδου εκλαϊκευμένη ψευδοεπιστήμη, η οποία εκμεταλλευόταν έμφυτα στοιχεία του λαϊκού ψυχισμού (π.χ.: την κρυπτοεγωιστική τάση μόνιμης συλλογικής αυτοϋποτίμησης του Έλληνα), προκειμένου να καθιστά τις απόψεις του δημοφιλείς στο ευρύ κοινό. Τι και αν αυτές δεν άντεχαν στην παραμικρή κριτική; Η κριτική αυτή, ατυχώς, ποτέ δεν έγινε δημόσια με την απαιτούμενη ένταση.

"This is a Coup"

Ποτέ η παλαβή Αριστερά δεν πρότεινε λύσεις για τα προβλήματα. Πάντα είχε συνθήματα. Μετά εκσυγχρονίστηκε. Οχι πως τώρα προτείνει λύσεις· αυτές είναι κόλπα ζόρικα που θέλουν διάβασμα και δουλειά. Τώρα για κάθε πρόβλημα έχει ένα hashtag· αυτά είναι συνθήματα των social media που ξεκινούν με το σύμβολο # (hashtag). Η τελευταία σοδειά ήταν το #ThisIsACoup που ξεκίνησε από την Ισπανία και πυρπόλησε τις καρδιές των συριζανέλων, όπως το παλιό ψευδές (δήθεν ισπανικό) σύνθημα διά του οποίου ξεκίνησε το κίνημα των Αγανακτισμένων κι έλεγε «Σσσς, η Ελλάδα κοιμάται».

Crisis in Greece: the credit impact on south-eastern Europe

The turmoil in Greece is having an impact on financial markets throughout the eurozone, but this impact may be felt greater in its five neighbours where Greek banks have a particularly large presence: Albania, Bulgaria, Macedonia, Romania and Serbia.

With funding from Western banks declining in the south-eastern Europe, a retrenchment of Greek lenders could further curtail local lending. According to the Vienna Initiative committee report released in June, the decline in Western banks’ funding towards central, eastern, and south-eastern Europe accelerated in the fourth quarter of 2014, while the domestic credit growth in these regions remained lacklustre. The trend may be reversing, the report says, but any such recovery would be affected by further withdrawal of foreign lenders.

Greek banks are a prominent presence in the Balkan region. In a June report, rating agency Standard & Poor’s (S&P) estimated that the market share of Greek subsidiaries in Bulgaria, Macedonia, Albania, Romania and Serbia ranges from about 15% of total financial assets in Romania and Serbia to more than 20% in Bulgaria and Macedonia.