10 στιγμές που εάν είχαν συμβεί επί ΝΔ- ΠΑΣΟΚ θα προκαλούσαν πολιτικό σεισμό

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών, δηλώσεων και στιγμών που υπό άλλες συνθήκες είτε θα αποτελούσαν αφορμή για να καεί η Αθήνα είτε στην καλύτερη περίπτωση θα αποτελούσαν πρώτο και μόνο θέμα συζήτησης για καιρό. Αντ’ αυτού, το πολιτικό σύστημα τα παρακολουθεί αμέτοχο σε ρόλο αρθρογράφου και αφ' υψηλού σχολιαστή, χάνοντας αργά και σταθερά έδαφος στο επικοινωνιακό bras de fer. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, μάλιστα, που θεωρούν ότι είναι αποτελεσματική η στρατηγική του ώριμου φρούτου, συμβουλεύοντας τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης να μην σηκώνουν επιτούτου τους τόνους και να αφήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να καταρρεύσει μόνος του από τα λάθη της πολιτικής του. Στο μεσοδιάστημα οι πολίτες παρακολουθούν άλλοτε αμήχανα και άλλοτε έκπληκτοι να συμβαίνουν τα εξής:

Πρόσφατα ο κ. Πολάκης, κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης, αλλά και συνδαιτυμόνας του πρωθυπουργού στα εκδρομικά του τραπέζια, αποκάλεσε τους πολιτικούς της αντιπολίτευσης «γκεσταπίτες». Ας συνειδητοποιήσουμε για μια στιγμή αφενός τι ήταν οι γκεσταπίτες και αφετέρου τι θα είχε συμβεί στην χώρα εάν ο Γιάννης Στουρνάρας, ως υπουργός της συγκυβέρνησης, αποκαλούσε τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «γκεσταπίτες».

Πριν από τρεις μήνες περίπου ο Υπουργός Οικονομικών, κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος μαζί με την υπουργό Εργασίας, κ. Έφη Αχτσιόγλου, παρακολούθησαν τον αγώνα του ΠΑΟΚ από την σουίτα του επιχειρηματία κ. Σαββίδη. Και αυτό τη στιγμή που ήταν ανοιχτή η αξιολόγηση και ενώ λίγο μετά πέρασε η πολυσυζητημένη τροπολογία που έσβηνε αναδρομικά τα πρόστιμα της ΣΕΚΑΠ που αγόρασε ο κ. Σαββίδης. Ας σκεφτούμε φερ’ ειπείν τι θα γινόταν εάν με ανοιχτή αξιολόγηση ο Γκίκας Χαρδούβελης μαζί με τον Γιάννη Βρούτση πήγαιναν να δουν τον αγώνα ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού από την σουίτα του κ. Αλαφούζου.

Περί ευρωπαϊκής οικογένειας

«​Όπως η Ελλάδα δεν μπορεί να διανοηθεί το μέλλον της εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, έχοντας οριστικά και αμετάκλητα αποφασίσει την πορεία της μόνον εντός αυτής και εντός του σκληρού πυρήνα της, της Ευρωζώνης, έτσι και η Οικογένεια των Ευρωπαϊκών Λαών δεν μπορεί να είναι ποτέ πλήρης και αντάξια του ονόματός της και της πολιτισμικής της κληρονομιάς χωρίς την Ελλάδα, ως διαρκές και αναπόσπαστο μέλος της».

Αυτά τα ωραία και μεγάλα, που σίγουρα μια μέρα θα βρουν τον δρόμο τους μέχρι την επιτροπή που διαλέγει το θέμα της έκθεσης στις εξετάσεις, τα είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην τελετή με την οποία ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Μήλου. Οπως εξήγησε παρακάτω στην ομιλία του, το «αέτωμα» του ευρωπαϊκού πολιτισμού έχει τρεις πυλώνες, το «Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα», τη «θεσμική κληρονομιά της Αρχαίας Ρώμης» και τη «Χριστιανική Διδασκαλία».

Αν είναι έτσι ακριβώς, τότε γιατί και οι Ιταλοί ως κατ’ εξοχήν κληρονόμοι της αρχαίας Ρώμης δεν απαιτούν με τον ίδιο τρόπο, δικαιωματικά δηλαδή, τη συμμετοχή τους στον πυρήνα των ευρωπαϊκών εξελίξεων και μόνον εκεί; Αλλωστε, αν εξαιρέσουμε το πεδίο των ιδεών και των τεχνών, σε εκείνο των θεσμών και της διοικητικής οργάνωσης η Δύση οφείλει περισσότερα στους Ρωμαίους παρά στους Ελληνες. Ο λόγος είναι ότι οι Ιταλοί, ως περισσότερο Ευρωπαίοι, αφού η χώρα τους ήταν το κέντρο της Αναγέννησης, γνωρίζουν ότι το καθοριστικό στοιχείο ώστε να πάρει το μείγμα τη μορφή που σήμερα αναγνωρίζουμε ως ευρωπαϊκή ήταν ο Διαφωτισμός. Αντί περαιτέρω συζήτησης για τη σχέση της νεότερης Ελλάδας με τον Διαφωτισμό, υπενθυμίζω ότι, εθιμικά, η αναστήλωση των εικόνων εορτάζεται κάθε χρόνο με τη συμβολική υποδοχή της Ιεράς Συνόδου στο προεδρικό μέγαρο.

Τι συζητάμε λοιπόν;

How the ESM fights fires in the eurozone

As managing director of the European Stability Mechanism, Klaus Regling has overseen the bulk of financial assistance provided to ailing eurozone countries throughout the sovereign debt crisis. He talks to Danielle Myles about Greece, the health of the EU’s banking sector and the future of the monetary union.

Q: Of the five countries to receive assistance from the European Stability Mechanism [ESM] or its predecessor the European Financial Stability Facility [EFSF], four have needed only one programme. Which do you view as the biggest success stories?
A: All four are successes, although for some the crisis is further behind than others. Cyprus, for instance, came out of its programme only a year ago, but has already joined the other countries as a big success story. That’s perhaps not very well-known, because it is a small country. But considering how serious and painful the programme was in Cyprus – where the financial sector shrunk by about half – it has come a long way in a short time. Growth came back earlier than expected, its fiscal accounts are in surplus, and competitiveness has returned.

Based on [economic] growth rates, Ireland, which grew by 5% in 2016, is the most successful. But in Spain, where the banking system was restructured, employment has grown about 3 percentage points the past two years, which is very high, and Portugal is also doing well. So in all four of these countries, the programmes worked.

Q: You have said you expect Greece to return to debt markets next year, before its third ESM/EFSF programme ends, if it delivers on its promised reforms. What is your rationale for this?
A: It is important to remember that in the middle of Greece’s second programme in 2014, the first signs of success were evident. It saw positive growth for the first time in five years, unemployment came down by 2 percentage points, and it issued bonds on two occasions. But while we as economists could see that in the numbers, the electorate didn’t. Which isn’t surprising, as it takes a while for macro-economic data to become visible to the wider public. The new government from January 2015 had the mandate to do something completely different, and that threw Greece backwards. It proved very costly, despite the fact they were in good shape in 2014.

1993: Μητσοτάκης για την Ενωμένη Ευρώπη και την Ελλάδα

Θέλετε να κάνουμε μια προέκταση;

Όσοι απο εμάς ζούμε το 2000 πως θα πρέπει να είναι η Ελλάδα;

Η Ελλάδα πρέπει να είναι μέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Η Ευρώπη θα ενωθεί. Θα θυμηθούν οι Έλληνες τα λόγια μου. Ας λένε οι μίζεροι, οι μεμψίμοιροι, οι Θωμάδες ότι δεν θα γίνει. Εγώ το έχω πει πολλές φορές. Η πολιτική βούληση υπάρχει. Η Ευρώπη οπισθοχωρεί και μετά προχωρεί με άλμα προς το εμπρός.

Στην Ενωμένη Ευρώπη η Ελλάς πρέπει να έχει θέση... Και τι σημαίνει Ενωμένη Ευρώπη;
Σημαίνει να έχουμε το νόμισμα της Ευρώπης. Σημαίνει να κυκλοφορεί το ECU (πρόδρομος του Ευρώ).

Σημαίνει να μην έχουμε πληθωρισμό. Θα έχουμε μια Ελλάδα που θα ισχύουν οι κανόνες της Ελεύθερης Οικονομίας, της Ανταγωνιστικότητας - θα δουλεύουμε βέβαια περισσότερο αλλά θα έχουμε τις Ευρωπαικές προδιαγραφές εις ότι αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα δουλεύουμε και θα παράγουμε.

Και θα έχουμε μια Ελλάδα που θα έχει αυτοκινητοδρόμους απο την Καλαμάτα μέχρι την Ειδομένη και απο την Ηγουμενίτσα μέχρι τα Τουρκικά σύνορα, που θα έχει σιδηρόδρομους. Θα έχουμε το αέριο, θα έχουμε πετύχει τον βιολογικό καθαρισμό σε όλες τις Ελληνικές πόλεις, θα έχουμε ενοποιήσει όλους τους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας αξιοποιώντας σωστά το πακέτο Ντελόρ 2

Διάβασε ακόμα:
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Ο μεγάλος μεταρρυθμιστής 

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Ο μεγάλος μεταρρυθμιστής

Η έννοια "δικαίωση" θα συνοδεύει για πολλά χρόνια το όνομα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Δεν είναι μόνο η "προφητική" του ομιλία το 1994 στη Βουλή ότι η Ελλάδα θα καταλήξει να ζητά την βοήθεια του ΔΝΤ. Είναι πρωτίστως το μεταρρυθμιστικό έργο που ο οποίος θεμελίωσε στην 3ετή πρωθυπουργία του και ανακόπηκε πρόωρα, πριν ολοκληρωθεί και αποδώσει καρπούς.

Οι παρεμβάσεις στο συνταξιοδοτικό, στις ιδιωτικοποιήσεις, στα δημοσιονομικά, στο χρέος και στον πληθωρισμό θεωρούνται οι κομβικότερες μεταξύ δεκάδων τομών που έγιναν ή θεμελιώθηκαν μέσα σε πολύ λίγο χρόνο. Στα χρόνια που ακολούθησαν όμως πολλές αναστράφηκαν ή έμειναν στον δρόμο υπό το βάρος αντιδράσεων και πιέσεων. Ίσως αν είχαν εφαρμοσθεί εξ αρχής πολλά πράγματα στην οικονομία να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά για τη χώρα.

Πού οδήγησε ο εκτροχιασμός του χρέους το 2015

Η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε πρόσφατα σειρά περιοριστικών μέτρων που εκτείνονται πέρα από το 2018 και δίνουν στο ΔΝΤ κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της ελληνικής δημοσιονομικής πολιτικής τα επόμενα χρόνια. Τα δύο αυτά στοιχεία καθιστούν τη συμφωνία για κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης ένα τέταρτο μνημόνιο, το οποίο η ελληνική κυβέρνηση προσυπέγραψε προσδοκώντας μια συμφωνία αναδιάρθρωσης του επίσημου ελληνικού χρέους.

Η βέβαιη αναγκαιότητα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους είναι το αποτέλεσμα του εκτροχιασμού της ελληνικής οικονομίας το πρώτο εξάμηνο του 2015. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και του επικεφαλής του ESM, αλλά και ανεξάρτητες εκθέσεις, τα γεγονότα του 2015 αύξησαν τις μελλοντικές ελληνικές δανειακές ανάγκες κατά δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ανέτρεψαν την αναπτυξιακή δυναμική της περιόδου 2012-14 και επέφεραν βαρύ πλήγμα στην αξιοπιστία της Ελλάδας, όπως αυτή αποτυπώνεται σε σειρά δεικτών επενδυτικής εμπιστοσύνης. Ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με τις εκθέσεις βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους του ΔΝΤ, όπως και έγκυρων ανεξάρτητων οργανισμών (π.χ. Ινστιτούτο Bruegel), ο εκτροχιασμός του 2015 κατέστησε το ελληνικό χρέος από οριακά βιώσιμο σε εξαιρετικά μη βιώσιμο και μετέτρεψε την ανάγκη ελάφρυνσής του από πιθανή και περιορισμένη στο τέλος του 2014 σε βέβαιη και μεγάλη το καλοκαίρι του 2015. Πάνω σε αυτό το δεδομένο στηρίζεται η παρούσα συζήτηση για ελάφρυνση χρέους.

11 Αντιμνημονιακοί μύθοι που αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου και η πραγματικότητα

Παλαιότερα, πριν την επικού μεγέθους «στροφής 360 μοιρών» του Μεγάλου Καθοδηγητή Τσίπρα, θα ακούγατε αυτό τους αντιμνημονιακούς μύθους συχνά. Μιας και ο σοφός ελληνικός λαός έχει μνήμη χρυσόψαρου πιθανότατα θα τους ακούτε, φεύ, ακόμα και τώρα.

Παρακάτω θα βρείτε ένα απόσταγμα μερικών εκ των κοινότερων ψεμάτων που καλλιεργήθηκαν ή ακόμα καλλιεργούνται από τους εκπροσώπους του χυδαιότερου λαικισμού που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα.

Μύθος 1: Το PSI δεν μείωσε το χρέος.

H αλήθεια είναι ότι το χρέος σε απόλυτα νούμερα μειώθηκε συνολικά κατά 125 δις με το αρχικό PSI και κατά περίπου 15 δις επιπλέον με την ανταλλαγή ομολόγων του Δεκεμβρίου 2012. Σε όρους καθαρής παρούσας αξίας, το χρέος κουρεύτηκε δυο φορές περισσότερο. To γεγονός ότι το χρέος έπεσε λιγότερο την ίδια χρονιά οφείλεται στο τότε μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα που πρόσθεσε νέο χρέος αρκετών δεκάδων δις.
Για περισσότερες λεπτομέρειες εδώ: Πόσο κουρεύτηκε το ελληνικό χρέος με το PSI και πόσο επλήγησαν ξένοι και εγχώριοι πιστωτές

ΣΥΡΙΖΑ: Κάθε μέρα πρωταπριλιά

Λαός που πίστεψε και ψήφισε τους απατεώνες που του πλάσαραν τα παρακάτω ώς απολύτως εφικτά, και εξακολουθεί να δίνει ακόμα ποσοστά κοντά στο 20% στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει καμιά ελπίδα.

Αφορολόγητο στις 12.000€ για όλους
Προοδευτική φορολόγηση με περισσότερα κλιμάκια
Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και θέσπιση Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας
Αναστολή πλειστηριασμών 1ης κατοικίας
Ρύθμιση κόκκινων δανείων (σεισάχθεια)
Καμιά φορολόγηση 1ης κατοικίας
Μείωση 30% των αντικειμενικών αξιών
Κατώτατος μισθός στα 751€
Δωρεάν ρεύμα για 300.000 νοικοκυριά
Επίδομα σίτισης για 300.000 άπορες οικογένειες
Δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους
Δραστική μείωση της συμμετοχής του ασφαλισμένου στην φαρμακευτική δαπάνη
Επίδομα στέγασης σε τουλάχιστον 25.000 οικογένειες
13η σύνταξη σε συνταξιούχους με σύνταξη μέχρι 700€
Κάρτα μετακίνησης σε άνεργους και άπορους
Κατάργηση εξίσωσης φόρου πετρελάιου κίνησης / θέρμανσης
Σχέδιο για 300.000 νέες θέσεις εργασίας

Κάθε μέρα πρωταπριλιά λοιπόν.

IL

Μια Ευρώπη σαν τα μούτρα μας

Εφόσον η θέση της κυβέρνησης για το ευρωπαϊκό μέλλον εκφράζεται από το άρθρο που υπέγραψε ο πρωθυπουργός στη χθεσινή «Εφημερίδα των Συντακτών» , τότε η χώρα δεν έχει θέση στο ζήτημα· έχει μόνο άρνηση. Ολη η ουσία του άρθρου συμπυκνώνεται σε 17 λέξεις: «Οποιοδήποτε επίπεδο ενισχυμένης συνεργασίας θα πρέπει να είναι ανοιχτό και ελεύθερα προσβάσιμο σε όλα τα κράτη-μέλη».

Ο καθένας, εφόσον διαθέτει μια στοιχειώδη γνώση των ευρωπαϊκών θεσμών, αντιλαμβάνεται ότι πρακτικά κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Δεν είναι ούτε ρεαλιστικό ούτε πραγματοποιήσιμο – προϋποθέσεις που τίθενται σαφώς στο άρθρο του πρωθυπουργού.

Το «παραμύθι» του εθνικού νομίσματος και γιατί πλανώνται οι οπαδοί της δραχμής

Χρειαζόμαστε αλλαγή πολιτικής και στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Χρειαζόμαστε κοινή οικονομική πολιτική (προϋπολογισμό και φορολογία), όχι όμως αλλαγή νομίσματος, που είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, επισημαίνει το Δίκτυο σε ανάλυσή του για τις πιθανές επιπτώσεις μιας επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Η ανάλυση του Δικτύου χαρακτηρίζει «παραμύθι» τα όσα ακούγονται για επιστροφή στη δραχμή, σημειώνοντας ότι όσοι αναπολούν τις εποχές της δραχμής του '80, λησμονούν ότι τότε και σχεδόν έως το 2000 που υιοθετήθηκε το ευρώ, η παγκοσμιοποίηση ήταν απλώς μια λέξη καινούργια. Ο ανταγωνισμός στην ΕΕ δεν περιλάμβανε ακόμα τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, ενώ η ΝΑ Ασία ήταν ακόμα στην προθέρμανση.

Πλάνες και μύθοι θρυμματίζουν την οργισμένη ελληνική συνείδηση

Οι οπαδοί της δραχμής υπερτονίζουν την πιθανή θετική εκδοχή του εθνικού νομίσματος μέσω κυρίως της τεράστιας υποτίμησης που θα ακολουθήσει. Η δραχμή παρέχει ρευστότητα, υποστηρίζουν, και η υποτίμηση θα οδηγήσει σε ανταγωνιστικότητα. Σε ενδεχόμενη επιστροφή της Ελλάδας στο εθνικό νόμισμα, η χώρα σύμφωνα με τη θετική όψη του παραμυθιού, θα έχει ξανά στη διάθεσή της τα εργαλεία εκείνα που θα τη βοηθήσουν να αντιμετωπίσει ικανά την κρίση, είτε κατεβάζοντας τα επιτόκια, κάτι που τώρα δεν μπορεί να κάνει, είτε αφήνοντας το νόμισμα να διολισθήσει 20-30%.