Πού έσφαλλαν οι αρχιτέκτονες του ευρώ

25 χρόνια μετά από τη σύλληψη του ευρώ, οι ατέλειες στον σχεδιασμό του έχουν γίνει εμφανείς. Οι ηγέτες της ΕΕ έχουν διορθώσει ορισμένες από αυτές, αλλά το ευρώ χρειάζεται καλύτερες πολιτικές προκειμένου να είναι ένα επιτυχημένο νόμισμα.

Πέρασαν περίπου 25 χρόνια από όταν οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών, συναντήθηκαν στη Ρώμη τον Δεκέμβριο του 1990 και ξεκίνησαν μια "διακυβερνητική διάσκεψη” για την Οικονομική και Νομισματική Ένωση. Η δουλειά τους φάνηκε ένα χρόνο μετά, ως Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία καθόρισε έναν οδικό χάρτη για τη δημιουργία αυτού που έγινε ευρώ. Εκείνη την εποχή ήμουν δημοσιογράφος στις Βρυξέλλες, παίρνοντας συνέντευξη πολλούς από όσους συμμετείχαν στη σύλληψη του ευρώ. Οι περισσότεροι από αυτούς υπέθεταν ότι το ευρώ θα ενθάρρυνε το εμπόριο και τις επενδύσεις κατά μήκος των συνόρων, εμβαθύνοντας με τον τρόπο αυτό την ενιαία αγορά και ενισχύοντας τον ανταγωνισμό.

Νόμιζαν ότι μια ανεξάρτητη ΕΚΤ θα διατηρούσε τον πληθωρισμό και τα επιτόκια χαμηλά, ενθαρρύνοντας τις επενδύσεις και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Ήταν επίσης πεπεισμένοι ότι το ευρώ θα ενίσχυε τους πολιτικούς θεσμούς μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών
Το ευρώ στην πραγματικότητα έχει δημιουργήσει κάποια οφέλη σε ορισμένα από τα μέλη του, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ευρώπη. Αλλά απο το 2010, οι δυσκολίες του ευρώ έχουν αναγκάσει τους υποστηρικτές του να αμφισβητήσουν ορισμένες από τις εκτιμήσεις τους: η ευρωζώνη έχει υποαποδώσει σε σχέση με άλλες αναπτυγμένες οικονομίες (η παραγωγή της είναι ακόμη χαμηλότερα από τα επίπεδα που βρισκόταν προ κρίσης). Η υψηλή ανεργία στη νότια Ευρώπη έχει συμβάλλει στην άνοδο των λαϊκιστικών κομμάτων, και οι αμέτρητες έκτακτες Σύνοδοι Κορυφής έχουν θέσει τον βορρά εναντίον του νότου, ή πιο πρόσφατα, εναντίον μόνο της Ελλάδας. Ακόμη και στη Βρετανία, η οποία δεν έχει σχέδια να ενταχθεί στο ευρώ, τα προβλήματά της έχουν αμαυρώσει την φήμη της ΕΕ.


Ένα τέταρτο του αιώνα μετά, αξίζει να δούμε τι πήγε λάθος με την ΟΝΕ και τι επιφυλλάσει το μέλλον. ΟΙ αρχιτέκτονές του οδηγήθηκαν από πολιτικές προτεραιότητες, σε βάρος των οικονομικών αρχών; Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες ατέλειες στα σχέδιά τους; Και οι σημερινοί ηγέτες της ΕΕ κάνουν αρκετά για να σώσουν το project;

Η τιμή του σταλινισμού και ο ευαίσθητος κ. Κοτζιάς

Για ορισμένες χαριτωμένες πράξεις του πρόσφατου βίου και πολιτείας του τζιχαντιστή του σταλινισμού, που πέρασε απο ΚΚΕ στο ΠΑΣΟΚ και τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Κοτζιά έχω αναφερθεί παλαιότερα. Οι σχέσεις του με υπερεθνικιστές Ρώσους, φιλορωσικά δίκτυα και τον Πούτιν δεν έχουν απαντηθεί πειστικά.

Πρόσφατα εκδικάστηκε μήνυση του Κοτζιά εις βάρος περιοδικού που τον είχε αποκαλέσει "γκαουλάιτερ του σταλινισμού". 

Με βάση το παρελθόν του, ο χαρακτηρισμός αυτός είναι ελαφρύς, για έναν βιρτουόζο του υπαρκτού σοσιαλισμού όπως ο Κοτζιάς που έχει γράψει βιβλία ύμνους για γνωστά κομμουνιστικά κατακάθια όπως ο Έριχ Χόνεκερ, ο Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι και ο Νικολάε Τσαουσέσκου. 

Ας δούμε την ιστορία αυτή καθώς και την πλαστογράφηση που έχει κάνει ο ίδιος στο βιογραφικό του για να φαίνεται βαρύ, προφανώς όπως τα κιλά του.

Κόλπο γκρόσσο για να πλουτίσουν οι κερδοσκόποι η ανακεφαλαιοποίηση!

«Οι εκτιμήσεις μας για την ολοκλήρωση του εγκλήματος σε βάρος της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου επιβεβαιώθηκαν με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Η ανακοίνωση της ανακεφαλαιοποίησης Τραπεζών και το δελτίου τύπου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας σηματοδοτούν την έναρξη του μεγάλου κόλπου (colpo grosso το είχαμε ονομάσει), με στόχο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, για να πλουτίσουν ακόμη μια φορά οι ιδιώτες κερδοσκόποι σε βάρος των ελλήνων φορολογουμένων.»

«Η μεταρρύθμιση αυτή θα γίνει, τέλος»

«Τρεις όρους έθεσα στον Σρέντερ, απεριόριστη πρόσβαση στο αρχείο του, απεριόριστη πρόσβαση σε πρωταγωνιστές της εποχής του και συναίνεσή του να ανοίξουν οι μυστικοί φάκελοι –και της ΣΤΑΖΙ– που τον αφορούσαν. Συμφώνησε και στα τρία χωρίς “εάν” και “εφόσον”».

Ο καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν, Γκρέγκορ Σέλγκεν, που έγραψε τα παραπάνω, είναι από τους Γερμανούς ιστορικούς που δεν συμβιβάζονται με αγιογραφίες. Γνώστης, όσο ουδείς άλλος, της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μόλις εξέδωσε την 1.038 σελίδων βιογραφία του πρώην καγκελάριου της Γερμανίας, Γκέρχαρντ Σρέντερ, του πολιτικού του οποίου η πολιτική δράση συνδέθηκε με την αλλαγή του γερμανικού κοινωνικού μοντέλου.

«Δεν συζητάμε» είχε προειδοποιήσει ο Σρέντερ (σ.σ. καλό θα είναι να το λάβουν υπόψη τους οι Ελληνες πολιτικοί) «για τη διανομή περισσευμάτων. Νέα αιτήματα δεν είμαστε σε θέση να ικανοποιήσουμε. Ισως θα πρέπει, αν θέλουμε να διατηρήσουμε σταθερή ευημερία, βιώσιμη ανάπτυξη και νέα δικαιοσύνη, να περιορίσουμε κάποιες απαιτήσεις και να διαγράψουμε άλλες, που μπορεί πριν από μισόν αιώνα να φαίνονταν δικαιολογημένες, ωστόσο σήμερα έχουν χάσει τον λόγο ύπαρξής τους». «Με αυτό τον τρόπο», γράφει ο Σέλγκεν, «παίρνει διαζύγιο ο 7ος Γερμανός καγκελάριος και οι πολίτες της ενωμένης Γερμανίας από την ομοσπονδιακή Γερμανία του Κόνραντ Αντενάουερ και του Λούντβιχ Ερχαρντ».

«Το φαΐ των παιδιών μας»

Η εθνική ανεξαρτησία του ρουσφετιού

Ε​​ίπε κάτι πολύ απλό ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Tόσο απλό, που στην Ελλάδα ακούστηκε προκλητικό. «Η ελληνική κοινωνία πρέπει να απαντήσει το ερώτημα αν προτιμά να προχωρήσει σε αυτήν τη διαδικασία προσαρμογής ως μέλος μιας νομισματικής ένωσης στην οποία δεν υπάρχει το εργαλείο της εξωτερικής υποτίμησης». Αν θέλει να προχωρήσει στη διαδικασία προσαρμογής με εθνικό νόμισμα, σημαίνει ότι θα βρεθεί εκτός κανόνων και ομπρέλας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στη δεύτερη περίπτωση, το πολιτικό της προσωπικό θα μοιράζει χαρτιά μικρής αξίας που θα γράφουν «νέα δραχμή», αλλά θα υποτιμώνται διαρκώς για να δημιουργείται η ψευδαίσθηση του «τέλους της λιτότητας».

Ανεξαρτήτως του δρόμου που θα ακολουθήσουμε, το μόνο σίγουρο είναι η προσαρμογή. Κανένας άνθρωπος, κανένα νοικοκυριό, καμιά χώρα δεν μπορεί να ξοδεύει επί μακρόν περισσότερα απ’ όσα βγάζει, κι αυτό σημαίνει ότι είτε θα μειώσει τις δαπάνες ονομαστικώς (εσωτερική υποτίμηση) είτε διά του πληθωρισμού. Ο «άλλος κόσμος» που υπόσχεται η παλαβή Αριστερά δεν υπάρχει καν στα χαρτιά. Είναι γυαλιστερές χάντρες που θαμπώνουν τους ιθαγενείς, αλλά επιτρέπουν στο πολιτικό σύστημα να συνεχίσει τα παλαιά ρουσφέτια. Μια κυβέρνηση χωρίς ευρωπαϊκό χαλινό θα ανταποκρίνεται σε κάθε «λαϊκό αίτημα», τυπώνοντας περισσότερα χαρτιά, τα οποία θα αξίζουν όλο και λιγότερα. Το ξέρουμε· το ζήσαμε προσφάτως με θηριώδη πληθωρισμό που ξεπερνούσε και το 20%. Στο τέλος κάθε έτους, ο μισθός ή η σύνταξη αγόραζε τα 4/5 των προϊόντων που μπορούσε να έχει κάποιος στην αρχή του χρόνου. Και ο πληθωρισμός στις δεκαετίες του 1980-1990 μπορεί να είναι μικρός σε σχέση με τη «νέα δραχμή» που προπαγανδίζει η Λαϊκή Ενότητα· τα θεμελιώδη στοιχεία της ελληνικής οικονομίας τώρα είναι πολύ χειρότερα.

To 3ο μνημόνιο δεν περιέχει μόνο φόρους

Μία από τις λίγες βεβαιότητες για τις εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα, είναι, σύμφωνα με άρθρο του Hugo Dixons στους New York Times, ότι θα δημιουργήσουν μια κυβέρνηση που θα δεσμεύεται, τουλάχιστον ονομαστικά, στην συμφωνία διάσωσης που επιτεύχθηκε τον προηγούμενο μήνα με τους πιστωτές της χώρας.

"Όχι μόνο ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είναι απρόθυμος να μετατρέψει τη συμφωνία, η οποία θα φέρει 86 δισ. ευρώ σε νέα δάνεια, αλλά και το κόμμα της αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία, είναι έτοιμο να το υποστηρίξει επίσης", αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Ο Dixon αναφέρει ότι ένας απλός παρατηρητής μπορεί να πιστεύει ότι η συμφωνία καταδικάζει την Ελλάδα σε περισσότερα χρόνια λιτότητας. Αυτό είναι ένα μέρος της ιστορίας, αλλά όχι η κύρια οπτική του. Οι δύο προηγούμενες διασώσεις της Ελλάδας προσπάθησαν να μειώσουν τις δαπάνες και να αυξήσουν τους φόρους.

Αντιθέτως, το τελευταίο πρόγραμμα διάσωσης, σκοπό έχει να καταπολεμήσει την εξαπάτηση και να αφαιρέσει τα προνόμια που απολαμβάνουν κάποιες κοινωνικές ομάδες, όπως οι αγρότες, οι εφοπλιστές και οι φαρμακοποιοί. Ορισμένοι από αυτούς είναι φυσικοί υποστηρικτές του πρώην συντηρητικού συνασπισμού, κάτι που εξηγεί γιατί δεν έκανε περισσότερα για να μειώσει τα προνόμιά τους (και γιατί ο Τσίπρας, ένας αριστερός, βλέπει μεγάλα πολιτικά κέρδη στο να το κάνει).

Οι θιγόμενες ομάδες μπορεί να επηρεαστούν, αλλά η χώρα θα επωφεληθεί. Οι τιμές θα υποχωρήσουν και η καταναλωτική επιλογή θα αυξηθεί καθώς οι επιχειρήσεις θα ανταποκρίνονται στον ανταγωνισμό. Και εάν η μάχη κατά της φοροδιαφυγής πετύχει, οι έντιμοι πολίτες δεν θα πρέπει πλέον να κουβαλούν το χρέος εκείνων που εξαπατούν.

Poetry: Remembering life in Romania under communist rule

ON A RECENT Thursday night, a handful of Romanian poets gathered inside a Soviet-era themed bar in New York’s East Village to commemorate the Romanian revolution. The irony was not lost on the writers, many of whom shared painful memories of life under Romania’s communist regime, a 42-year slog marked by poverty, food shortages, and profound misery that culminated in swift and bloody revolution in the winter of 1989. Romania’s dictator of 24 years, Nicolae Ceaușescu, was publicly executed by firing squad after an hour-long trial televised across the nation.

All four poets were New York locals; most had migrated to the US shortly after the revolution. One by one, they stood up and read their work, both fiction and non-fiction. Most had a personal connection to the revolution; others spoke of family and school, of growing up or growing old. One poet, Claudia Serea, painted a particularly heartbreaking scene. When she was growing up, Ms Serea’s bedroom window overlooked a butcher’s shop in the town of Târgoviște, northwest of Bucharest. From here, the twelve-year-old had an unobstructed view of the ration line below, which would sometimes stretch around the block and out of sight.

The line in front of the store was so long it had a Line Committee and a Line Master who kept the Line List / Don’t get in front of me, motherfucker. I waited in line four hours, the little girl cried.

Hitler and Stalin: Partners in crime

IT IS depressing that it even needed to be discussed. On July 3rd in Vilnius the parliamentary assembly of the Organisation for Security and Cooperation in Europe (OSCE), the continent's main outfit, passed a resolution equating Stalin and Hitler. It called for August 23rd to become an official day of remembrance for the millions who were repressed, murdered, deported, robbed and raped as a result of the infamous Molotov-Ribbentrop pact between Nazi Germany and the Soviet Union. That deal, and the secret protocols that went with it, were a death sentence for the countries from the Baltic to the Black sea. The poisonous after-effects linger until today.

The resolution should have met with particularly thunderous applause from the Russian side. After all, Russians by most measures suffered particularly badly under Stalin. Following Lenin's terrible legacy, he systematised the persecution of the country's brightest and best. Anyone reading the classic memoirs of Stalinism, such as “Kolyma tales” by Varlam Shalamov, or Nadezhda Mandelstam's “Hope against hope”, or a modern history such as Anne Applebaum's “Gulag”, is suffused with the horror of those years. It is hard to imagine anyone quibbling over their condemnation.

Η αντιδραστική Αριστερά

Τ​​ι ελπίδες μπορεί να έχει για το μέλλον η νέα γενιά όταν η κυβερνητική ελίτ ζει στον Γράμμο του 1949 («με το όπλο παρά πόδα»), συζητά στα σοβαρά αν ζούμε τη συμφωνία της Βάρκιζας του 1945, ψάχνει να βρει στη χώρα την «Πέμπτη Φάλαγγα» του 1936 και φωνασκεί «η χούντα δεν τελείωσε το ’73»; Πώς μπορούν να διαχειριστούν την απίστευτη πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου στελέχη που νομίζουν ότι η λύση του μεταναστευτικού είναι πολλή συγκίνηση και λίγες «ανοιχτές δομές φιλοξενίας»· που πιστεύουν ότι τα capital controls είναι κάτι σαν το Καθαρτήριο πριν περάσουμε στον παράδεισο του «άλλου κόσμου»; Τι να καταλάβει από δανειακές συμβάσεις η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, αφού ονειρεύεται ότι ζει στο 1967, έτσι ώστε να φωνάζει «βοήθεια» μπροστά στις κάμερες; Πώς να χωνέψει την πολύπλοκη πραγματικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος η Αριστερή Πλατφόρμα, που νόμιζε ότι θα ξεκινήσει την επανάσταση κάνοντας πλιάτσικο στα αποθεματικά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στον Χολαργό;

Υπάρχει περίπτωση να μας οδηγήσουν στη νέα εποχή άνθρωποι που κάποτε θεωρούσαν ότι το Διαδίκτυο είναι όχημα του «πολιτιστικού ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ», βάφτισαν «τεχνοφασισμό» την ηλεκτρονική ψηφοφορία, και πιστεύουν ότι η κιμωλία και ο μαυροπίνακας είναι το άπαν της μορφωτικής διαδικασίας, ενώ «προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν» (Α. Μπαλτάς, «Η διδακτική σχέση», «Αυγή» 6.4.2014.)

Η βελάδα του καθοδηγητή

Ο βασικός κορμός των κυβερνητικών στελεχών μοιάζει περισσότερο με τον καθοδηγητή που είχε στο ΚΚΕ ο κ. Τίτος Πατρίκιος, παρά με ανθρώπους του 21ου αιώνα: «Ηταν στην πλατεία Ψυρρή, αρχές του 1945, όταν (ο Τίτος Πατρίκιος) βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εχθρό. Ο δε “εχθρός” ήταν άνδρας ευτραφής με βελάδα, γκέτες, ημίψηλο, μπαστούνι και πούρο. Ο νεαρός τότε ποιητής σοκαρίστηκε από το θέαμα του αδίστακτου καπιταλιστή, σοκαρίστηκε όμως ακόμη περισσότερο όταν το ίδιο βράδυ, στην παράνομη σύναξη των συντρόφων, διεπίστωσε πως ο εχθρός με τη βελάδα ήταν ο καθοδηγητής τους, ντυμένος όμως κανονικός άνθρωπος αυτή τη φορά. Επρόκειτο για στέλεχος του ΚΚΕ που του είχαν δώσει εντολή να ντυθεί απλά, σαν καθημερινός αστός, για να περάσει απαρατήρητος. Και ο άνθρωπος έκανε ό,τι μπορούσε για να προσεγγίσει τη στερεότυπη εικόνα του “αστού” που είχε στο μυαλό του, κάτι σαν σκίτσο του Γκέοργκ Γκρος ή σαν τον κύριο Πούντιλα του Μπρεχτ». (Τάκης Θεοδωρόπουλος «Η βελάδα και η γελάδα», «Καθημερινή» 24.6.2015.)

Retirement At 45 And 8 Other Simple Reasons Greece Is Imploding Right Now

Greece is in the financial equivalent of complete and total panic right now, and the rest of the European Union is trying to figure out what to do with them.

Though Greece has been facing financial trouble for a while, it wasn’t until 2009 when things got really bad. The Friedrich Ebert Foundation (FES) reports that in that year Greece went from a fiscal crisis to a sovereign debt crisis before finally going into a recession. The International Monetary Fund (IMF) and European Commission have tried to help Greece out of the crisis by encouraging reforms in exchange for financial assistance. Negotiations, however, have stalled.

1. Political Favors And Corruption

Greek politicians and officials take much of the blame for their country falling into a crisis. According to FES, politicians used civil services and other public sector agencies to exchange political favors for votes and influence.

2. Growing Unemployment

There are many reasons Greece now faces such troublesome economics. Growing unemployment is a major contributor to why the country has struggled to get out of trouble. As the report from FES noted, the rise of unemployment is contributing to national poverty while also putting stress on an already struggling welfare system.

The British Journal of Industrial Relations found government benefits play a huge role on unemployment. As Greeks rely more on welfare benefits, funded with payroll taxes, demand for labor falls resulting in less job opportunities

In June, Market Watch reported that the unemployment rate was at 25.6 percent in Greece.