Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Η τεράστια οικονομική ζημιά των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Αν κάποιος πάει να συγκρίνει τις φθινοπωρινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Eπιτροπής του 2014  και του 2016  θα πέσει σε κατάθλιψη από την τεράστια οικονομική ζημιά που έχει προκαλέσει μέχρι σήμερα (ο λογαριασμός είναι ακόμα ανοιχτός) η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου:


Ας δούμε ορισμένους βασικούς δείκτες (όλοι οι πίνακες αντλούν στοιχεία από τις επίσημες προβλέψεις της Επιτροπής) πως θα ήταν χωρίς την λαίλαπα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και πως δυστυχώς είναι τώρα.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Η πολιτική προέλευση δημοσιογράφων και εκδοτών

Γιώργος Μπόμπολας: Ο ΕΠΟΝίτης που έγινε βαρόνος. Δε χρειάζονται πολλές συστάσεις. Καναλάρχης, μεγαλοεκδότης, κατασκευαστικές εταιρείες, τα πάντα όλα. Έχει ακόμα μεγάλη αδυναμία στο ΚΚΕ.

Σταύρος Ψυχάρης: Κληρονόμος-Πρόεδρος του ΔΟΛ (Λαμπράκη), Πρόεδρος του Δ.Σ. του mega κ.τ.λ. Από κομμουνιστική οικογένεια, έκανε τα πρώτα του βήματα στο ΚΚΕ.

Μάνια Τεγοπούλου: Εκδότρια Ελευθεροτυπίας, MEGA κ.τ.λ. Κόρη του καπετάνιου του ΕΛΑΣ, Κίτσου Τεγόπουλου, θεωρείται ακροαριστερή.

Κώστας Γιαννίκος: Γνωστός κομμουνιστής, προερχόμενος από την πρώην ΕΣΣΔ.
Για ένα φεγγάρι είχε αγοράσει την διεθνούς φήμης κομματική εφημερίδα «Πράβντα».
Είναι βασικός μέτοχος (και διευθύνων σύμβουλος) του καναλιού Alter, ιδιοκτήτης των ραδιοφωνικών σταθμών John Greek, Oasis, Captain Jack, ιδιοκτήτης της εκδοτικής εταιρείας Modern Times, των τηλεοπτικών περιοδικών Tivo και Avanti, των δισκογραφικών εταιρειών Legend, MBI, Eros, Κίνησις, ΛΥΡΑ κ.λπ.

Αναστασιάδης Θέμος: ΑΝΤ 1, ΚΝΕ.

Ανάπτυξη 2,7% το 2017;

Ο προϋπολογισμός του 2017 προβλέπει ανάπτυξη 2,7% του ΑΕΠ. Και μόνο το νούμερο ξενίζει μιας και εδώ και πολλά χρόνια δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες προβλέψεις με εξαίρεση το φθινόπωρο του 2014 όπου και πάλι ο προϋπολογισμός προέβλεπε μεγέθυνση της οικονομίας για το 2015 της τάξης του 2,7%.

Αυτό που δεν προέβλεπε βέβαια ήταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προέκυψε τον Ιανουάριο του 2015 και η συνακόλουθη θύελλα της περήφανης διαπραγμάτευσης με πουκάμισα έξω και σηκωμένους γιακάδες που έβλαψε πολλαπλώς και εκτενώς την χώρα.

Το εξαιρετικά ενδιαφέρον στην πρόβλεψη είναι οι τομείς οι οποίοι θα συμβάλουν στην προβλεπόμενη μεγέθυνση. Σύμφωνα λοιπόν και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ανάπτυξη του 2017 θα οφείλεται κατά βάση στην αύξηση των επενδύσεων (ανοιχτό μωβ στον πίνακα) και δευτερευόντως στην αύξηση της ιδιωτική κατανάλωσης (γαλάζιο χρώμα)


Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Αριστερά του μίσους, Δεξιά της αμνησίας

Ο χθεσινός «Ριζοσπάστης» είχε στην πρώτη σελίδα του θέμα με τον τίτλο «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς συνεχίζουμε». Ηταν η κεντρική ιδέα της ομιλίας του Δ. Γόντικα, σε εκδήλωση του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του λεγόμενου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας – δηλαδή, τα 70 χρόνια αφότου το ΚΚΕ ξεκίνησε και επίσημα τον πόλεμο για την κατάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα. Στις εσωτερικές σελίδες, διαβάζουμε ότι «στα στιγμιότυπα που ξεχώρισαν, αποσπώντας το πιο δυνατό χειροκρότημα που ξεσήκωσε την αίθουσα, ήταν το ηχογραφημένο ντοκουμέντο με τη φωνή του Νίκου Ζαχαριάδη, που πρωτοπαρουσιάστηκε χτες». Ψυχραιμία· διότι, όπως λέει ο ποιητής, «είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται». Νιώθεται, προφανώς, από όσους μετείχαν στη συγκεκριμένη εκδήλωση και από το κόμμα που την οργάνωσε.

Την ίδια επιλεκτική (έως στρεβλωτική) στάση έναντι του ιστορικού παρελθόντος είδα και από την πλευρά της κυβερνώσας Αριστεράς, προ εικοσαημέρου, με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης των Αθηνών από τον γερμανικό στρατό το 1944. Παντού, στις ομιλίες, στις δηλώσεις, στην επετειακή αρθρογραφία των στελεχών της στον Τύπο, διαπίστωνες την εύσχημη υποβολή του μύθου ότι οι ναζί εγκατέλειψαν την κατακτημένη Αθήνα επειδή τους νίκησε με τον ηρωικό αγώνα «ο λαός μας» – όρος με τον οποίον εννοούν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Περιττεύει να ασχοληθούμε με την τερατώδη αφέλεια του μύθου ή με την εξωφρενική αγραμματοσύνη όσων τον αποδέχονται. Σημασία έχει ότι αν χάψεις τον μύθο αυτόν, έπειτα είναι πολύ φυσικό να συγκινείσαι όταν ακούς τη φωνή του Ζαχαριάδη και να πιστεύεις ότι ο αγώνας στον Γράμμο συνεχίζεται.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Είναι τελικά το "ακραίο ριζοσπαστικό" Ισλάμ μειοψηφία;

Πολλές φορές έχουμε συναντήσει διάφορους απολογητές της ισλαμικής τρομοκρατίας. Αυτοί οι απίθανοι τύποι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας δεν είναι ακριβώς αυτό αλλά κάτι άλλο. Με λίγα λόγια υποστηρίζουν ότι το Ισλάμ είναι στην πραγματικότητα μια θρησκεία ανεκτική και φιλειρηνική και ότι όλες οι τρομοκρατικές ενέργειες καθώς και όλες οι επιταγές της Σαρίας δεν ακολουθούνται απο την πλειοψηφία αλλά απο μια πολύ μικρή μειονότητα.

Φυσικά αγνοούν ότι το Ισλαμικό Κράτος για παράδειγμα, αιτιολογεί όλες τις πράξεις του ως απόλυτα εκπορευόμενες απο το Ισλάμ.

Άλλοι θεωρούν ως αίτιο τις κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις ειδικά εις βάρος των μουσουλμάνων σε χώρες της Ευρώπης. Φυσικά κανείς δεν έχει αντεπιχείρημα στο γεγονός οι μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη έχουν απείρως καλύτερη ποιότητα ζωής σε σχέση με μουσουλμάνους που ζουν στις χώρες καταγωγής.

Επίσης δεν υπάρχει πειστική εξήγηση ότι και διακρίσεις και φτώχια υφίστανται και ντόπιοι χριστιανοί, εβραίοι ή ινδουιστές κάτοικοι ωστόσο κανείς δεν ζώστηκε με εκρηκτικά για να ανατιναχτεί σε αεροδρόμια, κανείς δεν δολοφόνησε αθώους σε κλάμπ, δημοσιογράφους και σκιτσογράφους στον χώρο εργασίας τους.

Η ακόλουθη έρευνα που έγινε σε πολλές χώρες είτε με μουσουλμανική πλειοψηφία, είτε σε χώρες που όπου αποτελούν μειοψηφία είναι ενδεικτική του πόσο ανόητη είναι η θεωρία των απολογητών.

Μόνο ο παρακάτω πίνακας είναι ενδεικτικός.
Κατακρίνονται απο την συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, η πορνεία, η ομοφυλοφιλία, η αυτοκτονία, το σεξ εκτός γάμου, η κατανάλωση αλκοόλ, η έκτρωση, η ευθανασία.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

GDP-linked bonds: from concept to reality?

Growth-linked sovereign bonds sound desirable in theory but have long been considered impossible in practice. Now a small group of investors, lawyers and trade bodies is working hard to turn the idea into reality. Danielle Myles reports.

When the G20 finance ministers met in July, they tasked the International Monetary Fund (IMF) with investigating the opportunities and challenges of state-contingent debt. Nestled halfway down the ministers’ list of 19 calls to action, this task is not their top priority. But the fact this suite of instruments has made it onto the international agenda at all could spark the next innovation in sovereign debt.

Among these state-contingent instruments – all of which promote greater risk-sharing between government issuers and investors – bonds linked to gross domestic product (GDP) are the most promising. Their underlying premise is that the issuer’s debt obligations grow and shrink in line with its economic growth. This discourages procyclical fiscal policies (by freeing up funds when growth is stagnant, and limiting spending during good times) and improves long-term debt sustainability.

Gathering momentum
Academics and economists have debated the concept since the 1980s but it has never led to any agreed formulation or parameters. There has been a handful of highly tailored and complicated instruments that include pay-offs contingent on GDP – most recently the warrants issued by Argentina (2005), Greece (2012) and Ukraine (2015) – but they have all been part of debt restructures. As a result, the concept has become synonymous with distress.

Πόσους αφορούν οι περικοπές μισθών και συντάξεων μετά το νέο ασφαλιστικό / συνταξιοδοτικό νόμο Κατρούγκαλου

Τα νέα φορολογικά μέτρα που άρχισαν να ισχύουν από τα τέλη Ιουνίου, ως αποτέλεσμα της πρόσφατης νομοθετικής μεταρρύθμισης στο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα (Ν.4387/2016), έχουν προκαλέσει μειώσεις στους μισθούς των εργαζομένων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, καθώς και στις συντάξεις.

Οι μειώσεις αυτές οφείλονται σε έναν συνδυασμό αλλαγών στη φορολογική πολιτική, όπως είναι η μείωση του αφορολόγητου εισοδήματος, οι αυξήσεις στις ασφαλιστικές εισφορές και την εισφορά αλληλεγγύης, οι μειώσεις του ΕΚΑΣ και των επικουρικών συντάξεων. Αφορούν δε, τους μισθούς άνω των 617 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα και μισθούς δημοσίου και συντάξεων άνω των 720 ευρώ. Επιπλέον, το μέγεθος των κρατήσεων εξαρτάται από το μηνιαίο εισόδημα του φορολογούμενου και από τον αριθμό των προστατευόμενων τέκνων.



Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Περι του δήθεν φουσκώματος του ελλείμματος 2009

Το τελευταίο διάστημα έχει ξεσπάσει μια διαμάχη για το αν φουσκώθηκε το έλλειμμα του 2009 τεχνητά από τον πρώην διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ Γεωργίου για να υποχρεωθούμε δήθεν να μπούμε σε μνημόνιο.

Αυτή η καραμέλα δεν είναι καινούργια, βαστάει καιρό τώρα. Από τις εποχές της αλήστου μνήμης Γεωργαντά η οποία εξαργύρωσε τους ψεκασμούς της εντασσόμενη στους Ανεξέλεγκτους Έλληνες του Καμμένου μέχρι πρόσφατα με τις κατηγορίες καραμανλικών πολιτικών (υποστηριζόμενων από διάφορους ανεξάρτητους συριζαίους) όπως πχ ο Γιώργος Μάτσος  αλλά και άλλοι.

Μια γρήγορη ματιά στα πραγματικά δεδομένα είναι αρκετή για να καταλάβουμε το μέγεθος της ανοησίας.

Οι καραμανλικοί διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ότι το έλλειμμα του 2009 χαλκεύτηκε και εμφανίστηκε φουσκωμένο. Ωστόσο όπως φαίνεται και στο παρακάτω σχεδιάγραμμα με πηγή την ΕΚΤ το πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή έσοδα-έξοδα χωρίς να περιλαμβάνονται οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους, ανήλθαν σε 24,239 δις € το 2009, 11,230 δις € το 2008 και 4,508 δις € το 2007 (οπότε και βγήκαμε από την επιτήρηση).



Τα ερωτήματα είναι εύλογα:

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Κυρίαρχες αριστερές οικονομικές φαντασιώσεις

Κατά την πρόσφατη κρίση των στεγαστικών δανείων οι κονδυλοφόροι της Αριστεράς έχουν χύσει τόνους μελάνι υποστηρίζοντας πως για όλα ευθύνη έχουν οι ανεξέλεγκτες ελεύθερες αγορές. Η τρομακτική όμως επέκταση των δίχως εγγυήσεις δανειοδοτήσεων για την απόκτηση κατοικίας στην Αμερική, και τα συνακόλουθα αδιέξοδα, προήλθαν από την κορυφή – από κυβερνητικές πρωτοβουλίες δηλαδή και από το αμερικανικό κράτος.

Με την ίδρυση των ημι-κρατικών Τραπεζών Φάννυ Μαίη και Φρέντυ Μάκ ενθαρρύνθηκε η έκδοση δανείων δίχως εγγυήσεις, σε βαθμό μάλιστα που από ένα σημείο κι έπειτα ήταν περίπου παράνομο οι Τράπεζες να μην βγάζουν πολλά τέτοια δάνεια και να αρνούνται σε άκληρους μαύρους την παροχή τέτοιων δανείων και να προτιμούνται εύποροι λευκοί. Μάλιστα οικονομολόγοι του λεγόμενου «προοδευτικού» τόξου (και Νομπελίστες μάλιστα !!) διαπίστωναν με στοιχεία πως αυτές οι Τράπεζες ήσαν απόλυτα φερέγγυες (λ.χ.Joseph Stiglitz κα, “Implications of the New Fannie Mae and Freddie Mac Risk-Based Capital Standard”, Fannie Mae Papers, τ. 1, νο. 2, Μάρτιος 2002) και πως οι επιθέσεις εναντίον τους ήταν κακόβουλες μια και αυτές δεν έδωσαν δάνεια δίχως εγγυήσεις. Κανείς όμως δεν ισχυρίσθηκε ποτέ κάτι τέτοιο. Απλά, εμφανιζόμενες σαν τριτεγγυητές – με κρατική στήριξη – τέτοιων δανείων χαλύβδωναν την αξιοπιστία τους και διευκόλυναν την γιγάντωσή και επέκτασή τους (βλ. Paul Krugman, “Fanny, Freddie and You”, New York Times, 14 Ιουλίου 2008).

Κι ο φίλος και μέντορας του πρώην Υπουργού μας των Οικονομικών, ο περίφημος αριστερός οικονομολόγος James Galbraith, δεν δίσταζε τότε να επιμένει πως οι πολιτικές εύκολης απόκτησης στέγης υπήρξαν προιόντα παρέμβασης του «φιλεύσπλαχνου» κράτους για ενίσχυση των πτωχότερων τμημάτων της κοινωνίας:

“Ο τομέας της στέγης υπάρχει στην έκταση αυτή χάρις σ’ ένα μεγάλο δίκτυο υποστηρικτικών οικονομικών θεσμών, με στήριγμα ομοσπονδιακούς μηχανισμούς ασφάλισης των πιστώσεων ….(Φάννυ Μαίη, Τζίνυ Μαίη, Φρέντυ Μάκ) που διευκολύνουν το αφορολόγητο των τόκων των σχετικών προσημειώσεων… (Μέσω όλων αυτών) τα ποσοστά αύξησης της ιδιοκτησίας αυξήθηκαν – χάρις στο κράτος, κι όχι στην αγορά» (βλ. σχετ. James Galbraith, The Predator State, σελ. 110, 2008).

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

The limited role of exchange rates in export competitiveness

In the ‘currency wars’ discussion, it is almost taken for granted that exchange rate depreciations will result in non-trivial export gains. Using evidence from countries in Europe and Asia, this column argues instead that factors unrelated to prices/exchange rates often play a predominant role in shaping trade developments. Moreover, these factors affect export outcomes in a very diversified manner across countries, in part because of the interplay of global value chains.

In the ‘currency wars’ discussion – including, for instance, Blanchard (2016) – it is almost taken for granted that exchange rate depreciations will result in non-trivial export gains. As we all know, this is not so straightforward and this column’s contribution is to show that non-price/non-exchange rate factors play a critical and often predominant role in shaping trade developments. Moreover, the size of the non-price component is proven to be highly heterogeneous across the developed and emerging economies that we have examined. This suggests more attention should be paid to the empirical evidence before engaging in discussion – or actually fighting wars – over currencies.

The analysis is conducted here using methodologies of decomposition of the export market shares developed in a series of papers by Benkovskis and Wörz (2014, 2015), within the Competitiveness Research Network (CompNet). There are two novelties we bring in this column with respect to that work: (i) calculations are updated to 2014, and (ii) selected European and Asian countries are used as a case in point.

The puzzling starting point

When thinking about the exchange rate as a driver of export results, the first obvious thing to do is to check whether increasing price competitiveness following depreciation is correlated with higher market shares, and vice versa after an appreciation. Figure 1 shows the well-known, but often forgotten fact that for most countries this is not the case. Cumulated market shares are hardly related to changes in price/exchange rate competitiveness (here proxied by relative export prices, or RXP).1 If price competitiveness were a reliable covariate of market share, there should be a clustering of points in the NW and SE quadrants, i.e. higher (lower) market shares (on the y-axis) are associated with worsened (improved) price competitiveness. This, however, is not the case as points are scattered around, indicating that a host of factors are at play. Also, this result consistently holds for large sets of countries regardless of the periods under observation (see di Mauro and Foster 2008 for an analysis pre-Crisis), as well as in a variety of set-ups (e.g. Berthou et al. 2015, and Berthou and di Mauro 2015 using firm level data).

Figure 1. Market shares and price competitiveness, 2000-2014 (annual average changes)

Συνολικές προβολές σελίδας