Περι του δήθεν φουσκώματος του ελλείμματος 2009

Το τελευταίο διάστημα έχει ξεσπάσει μια διαμάχη για το αν φουσκώθηκε το έλλειμμα του 2009 τεχνητά από τον πρώην διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ Γεωργίου για να υποχρεωθούμε δήθεν να μπούμε σε μνημόνιο.

Αυτή η καραμέλα δεν είναι καινούργια, βαστάει καιρό τώρα. Από τις εποχές της αλήστου μνήμης Γεωργαντά η οποία εξαργύρωσε τους ψεκασμούς της εντασσόμενη στους Ανεξέλεγκτους Έλληνες του Καμμένου μέχρι πρόσφατα με τις κατηγορίες καραμανλικών πολιτικών (υποστηριζόμενων από διάφορους ανεξάρτητους συριζαίους) όπως πχ ο Γιώργος Μάτσος  αλλά και άλλοι.

Μια γρήγορη ματιά στα πραγματικά δεδομένα είναι αρκετή για να καταλάβουμε το μέγεθος της ανοησίας.

Οι καραμανλικοί διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ότι το έλλειμμα του 2009 χαλκεύτηκε και εμφανίστηκε φουσκωμένο. Ωστόσο όπως φαίνεται και στο παρακάτω σχεδιάγραμμα με πηγή την ΕΚΤ το πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή έσοδα-έξοδα χωρίς να περιλαμβάνονται οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους, ανήλθαν σε 24,239 δις € το 2009, 11,230 δις € το 2008 και 4,508 δις € το 2007 (οπότε και βγήκαμε από την επιτήρηση).

Τα ερωτήματα είναι εύλογα:

The limited role of exchange rates in export competitiveness

In the ‘currency wars’ discussion, it is almost taken for granted that exchange rate depreciations will result in non-trivial export gains. Using evidence from countries in Europe and Asia, this column argues instead that factors unrelated to prices/exchange rates often play a predominant role in shaping trade developments. Moreover, these factors affect export outcomes in a very diversified manner across countries, in part because of the interplay of global value chains.

In the ‘currency wars’ discussion – including, for instance, Blanchard (2016) – it is almost taken for granted that exchange rate depreciations will result in non-trivial export gains. As we all know, this is not so straightforward and this column’s contribution is to show that non-price/non-exchange rate factors play a critical and often predominant role in shaping trade developments. Moreover, the size of the non-price component is proven to be highly heterogeneous across the developed and emerging economies that we have examined. This suggests more attention should be paid to the empirical evidence before engaging in discussion – or actually fighting wars – over currencies.

The analysis is conducted here using methodologies of decomposition of the export market shares developed in a series of papers by Benkovskis and Wörz (2014, 2015), within the Competitiveness Research Network (CompNet). There are two novelties we bring in this column with respect to that work: (i) calculations are updated to 2014, and (ii) selected European and Asian countries are used as a case in point.

The puzzling starting point

When thinking about the exchange rate as a driver of export results, the first obvious thing to do is to check whether increasing price competitiveness following depreciation is correlated with higher market shares, and vice versa after an appreciation. Figure 1 shows the well-known, but often forgotten fact that for most countries this is not the case. Cumulated market shares are hardly related to changes in price/exchange rate competitiveness (here proxied by relative export prices, or RXP).1 If price competitiveness were a reliable covariate of market share, there should be a clustering of points in the NW and SE quadrants, i.e. higher (lower) market shares (on the y-axis) are associated with worsened (improved) price competitiveness. This, however, is not the case as points are scattered around, indicating that a host of factors are at play. Also, this result consistently holds for large sets of countries regardless of the periods under observation (see di Mauro and Foster 2008 for an analysis pre-Crisis), as well as in a variety of set-ups (e.g. Berthou et al. 2015, and Berthou and di Mauro 2015 using firm level data).

Figure 1. Market shares and price competitiveness, 2000-2014 (annual average changes)

Συγκριτικοί interactive πίνακες Ελλάδας - Ευρωζώνης

Σε κάθε ένα απο τους επιλεγμένους τομείς μπορεί κάποιος να δει την εξέλιξη της Ελλάδας συγκρινόμενη μέσω διαδραστικών πινάκων με οποιοδήποτε κράτος-μέλος της ΟΝΕ ή και με την ΟΝΕ στο σύνολο της
Source: euro area statistics from ECB

Δείκτες ανταγωνιστικότητας. Επιλέγοντας Ελλάδα - Ευρωζώνη μπορεί κάποιος να διαπιστώσει πως μειώνεται η Ελληνική ανταγωνιστηκότητα απο τις αρχές του 2000 μέχρι και το 2010. Είδικά στο Unit labour costs η κατάσταση ξεχείλωσε.
Επιλέγοντας change view μπορείς να δεις τις χώρες με σειρά κατάταξης

«Το PSI κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταμεία». Σοβαρά;

To PSI κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταμεία!  Αυτή είναι η μόνιμη επωδός Τσιπροκαμμένων και λοιπών σχετικά με την επίπτωση που είχε το PSI στα ταμεία.

Αλήθεια;

Στο site του Υπουργείου Οικονομικών/χρονολογικές σειρές Κεντρική Κυβέρνηση μπορεί κάποιος να βρει εύκολα τις κρατικές επιχορηγήσεις προς τα ταμεία (Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης – ΟΚΑ).

Επιχορήγηση στα ταμεία είναι η κρατική κάλυψη του gap του εκάστοτε ταμείου ανάμεσα στις εισφορές που εισπράττει και στις συντάξεις που δίνει. Στον πίνακα μπορείτε να δείτε το gap ανάμεσα σε εισφορές και συντάξεις (στοιχεία για τους ΟΚΑ στο αντίστοιχο σημείο Χρονολογικές σειρές ΟΚΑ - ποσά σε δισ €)

Για να επιχορηγεί το κράτος τα ταμεία θα πρέπει να περισσεύουν χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό, ή να τα δανείζεται. Αλλιώς επιχορήγηση δεν μπορεί να υφίσταται, τα ταμεία χρεοκοπούν και συντάξεις δεν καταβάλλονται.

Economist: Recapitalising Greek banks

The damage

BANKS have been at the centre of Greece’s economic and financial misfortunes this year, as the radical-left Syriza party won an election and then became embroiled in a bitter struggle with the country’s international creditors. Deposits drained out of them on fears that the country would leave the euro and revert to the drachma, inflicting huge losses on depositors. Banks’ woes multiplied when the European Central Bank (ECB) refused to provide them with further liquidity, forcing the government to close them for three weeks during the summer and to impose capital controls. In the end, Greece managed to secure a third bail-out and stay in the euro. But the injuries the banks had sustained along the way seemed ruinous.

As a result, the €86 billion ($94 billion) bail-out from the European Stability Mechanism (ESM), the euro zone’s rescue fund, included a buffer of up to €25 billion, or 14% of GDP, to rebuild the banks. The exact amount would be specified once the supervisors had combed through their books. The ECB, which has directly supervised big banks in the euro zone for the past year, was to examine the four main Greek banks—Alpha, Eurobank, National Bank of Greece (NBG) and Piraeus. Greece’s central bank was to review Attica, a smaller lender.

The supervisors appraised the banks’ assets as of the end of June 2015 to see how many loans had soured owing to the economy’s travails under Syriza. They also gauged the banks’ resilience through a stress test, which simulated the effects of an even worse recession in 2015-17 than the European Commission was already projecting. The commission envisaged GDP declining by 2.3% this year and 1.3% in 2016 before growing by 2.7% in 2017. Under the supervisors’ “adverse scenario”, GDP would be 5.9% lower in 2017 than in the commission’s “baseline” forecast.

Κόλπο γκρόσσο για να πλουτίσουν οι κερδοσκόποι η ανακεφαλαιοποίηση!

«Οι εκτιμήσεις μας για την ολοκλήρωση του εγκλήματος σε βάρος της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου επιβεβαιώθηκαν με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Η ανακοίνωση της ανακεφαλαιοποίησης Τραπεζών και το δελτίου τύπου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας σηματοδοτούν την έναρξη του μεγάλου κόλπου (colpo grosso το είχαμε ονομάσει), με στόχο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, για να πλουτίσουν ακόμη μια φορά οι ιδιώτες κερδοσκόποι σε βάρος των ελλήνων φορολογουμένων.»

«Η μεταρρύθμιση αυτή θα γίνει, τέλος»

«Τρεις όρους έθεσα στον Σρέντερ, απεριόριστη πρόσβαση στο αρχείο του, απεριόριστη πρόσβαση σε πρωταγωνιστές της εποχής του και συναίνεσή του να ανοίξουν οι μυστικοί φάκελοι –και της ΣΤΑΖΙ– που τον αφορούσαν. Συμφώνησε και στα τρία χωρίς “εάν” και “εφόσον”».

Ο καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν, Γκρέγκορ Σέλγκεν, που έγραψε τα παραπάνω, είναι από τους Γερμανούς ιστορικούς που δεν συμβιβάζονται με αγιογραφίες. Γνώστης, όσο ουδείς άλλος, της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μόλις εξέδωσε την 1.038 σελίδων βιογραφία του πρώην καγκελάριου της Γερμανίας, Γκέρχαρντ Σρέντερ, του πολιτικού του οποίου η πολιτική δράση συνδέθηκε με την αλλαγή του γερμανικού κοινωνικού μοντέλου.

«Δεν συζητάμε» είχε προειδοποιήσει ο Σρέντερ (σ.σ. καλό θα είναι να το λάβουν υπόψη τους οι Ελληνες πολιτικοί) «για τη διανομή περισσευμάτων. Νέα αιτήματα δεν είμαστε σε θέση να ικανοποιήσουμε. Ισως θα πρέπει, αν θέλουμε να διατηρήσουμε σταθερή ευημερία, βιώσιμη ανάπτυξη και νέα δικαιοσύνη, να περιορίσουμε κάποιες απαιτήσεις και να διαγράψουμε άλλες, που μπορεί πριν από μισόν αιώνα να φαίνονταν δικαιολογημένες, ωστόσο σήμερα έχουν χάσει τον λόγο ύπαρξής τους». «Με αυτό τον τρόπο», γράφει ο Σέλγκεν, «παίρνει διαζύγιο ο 7ος Γερμανός καγκελάριος και οι πολίτες της ενωμένης Γερμανίας από την ομοσπονδιακή Γερμανία του Κόνραντ Αντενάουερ και του Λούντβιχ Ερχαρντ».

«Το φαΐ των παιδιών μας»

Retirement At 45 And 8 Other Simple Reasons Greece Is Imploding Right Now

Greece is in the financial equivalent of complete and total panic right now, and the rest of the European Union is trying to figure out what to do with them.

Though Greece has been facing financial trouble for a while, it wasn’t until 2009 when things got really bad. The Friedrich Ebert Foundation (FES) reports that in that year Greece went from a fiscal crisis to a sovereign debt crisis before finally going into a recession. The International Monetary Fund (IMF) and European Commission have tried to help Greece out of the crisis by encouraging reforms in exchange for financial assistance. Negotiations, however, have stalled.

1. Political Favors And Corruption

Greek politicians and officials take much of the blame for their country falling into a crisis. According to FES, politicians used civil services and other public sector agencies to exchange political favors for votes and influence.

2. Growing Unemployment

There are many reasons Greece now faces such troublesome economics. Growing unemployment is a major contributor to why the country has struggled to get out of trouble. As the report from FES noted, the rise of unemployment is contributing to national poverty while also putting stress on an already struggling welfare system.

The British Journal of Industrial Relations found government benefits play a huge role on unemployment. As Greeks rely more on welfare benefits, funded with payroll taxes, demand for labor falls resulting in less job opportunities

In June, Market Watch reported that the unemployment rate was at 25.6 percent in Greece.

Οι επιπτώσεις Grexit και επιστροφής στην δραχμή ποσοτικοποιημένες

Είναι καθολικά αποδεκτό ότι η έξοδος της Ελλάδας απο την Ευρωζώνη θα προκαλέσει μεγάλη μείωση εισοδημάτων στους Έλληνες πολίτες. Ο Νομπελίστας οικονομολόγος Χ. Πισσαρίδης υπολογίζει την μείωση εισοδημάτων στο -60%.

Προσωπική άποψη (ή τέλος πάντων θέλω να πιστεύω) είναι πως όσο ερασιτέχνες, ψεύτες και ιδεοληπτικοί και αν είναι η σύντροφοι της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν πλέον να κατανοήσουν ότι το Grexit είναι πολλαπλώς χειρότερο απο μια έστω κακή συμφωνία με τους εταίρους μας στην Ευρωζώνη.

Παρόλα αυτά, δυστυχώς δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς το ενδεχόμενο ενός καταστροφικού Grexit. Ποιές θα ήταν συγκεκριμένα οι συνέπειες του, σε εισοδήματα, πληθωρισμό, ανεργία, ισοτιμίες κτλ;

Τον Μάιο του 2012 η Εθνική Τράπεζα είχε δημοσιεύσει την μελέτη "Ευρώ ή Δραχμή. Περιγράφοντας τις βασικές συνιστώσεςτου κρίσιμου διλλήματος"  που απαντά στα παραπάνω ερωτήματα και παραμένει επίκαιρη και την δημοσιεύω αυτούσια, προς γνώση και συμμόρφωση διαφόρων επαναστατικών εγκεφάλων που υποστηρίζουν την ρήξη, την χρεοκοπία και την δραχμή.

Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου. Πως αυξήθηκε η έκθεση Ελληνικών Τραπεζών το 2009-2011

Κατά την έναρξη της κρίσης χρέους της Ελλάδας (31/12/2009), το σύνολο του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους έφθανε στα € 298,5 δισεκατομμύρια. Από το σύνολο του χρέους, περίπου € 253 δισεκατομμύρια, εκφράζονταν σε Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Από τα ομόλογα αυτά, τίτλοι συνολικού ύψους περίπου € 203 δισεκατομμυρίων (το ποσό αφορά στην ονομαστική αξία των ομολόγων) βρίσκονταν σε τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες, συνταξιοδοτικά ταμεία, σε λοιπούς θεσμικούς επενδυτές και σε ιδιώτες του εξωτερικού.

Το γεγονός ότι, ένα τόσο υψηλό ποσό χρέους του Ελληνικού Δημοσίου βρίσκονταν στα χαρτοφυλάκια τραπεζών και άλλων επενδυτών του εξωτερικού, έπαιξε έναν κεφαλαιώδη ρόλο στην όλη εξέλιξη της κρίσης του Ελληνικού χρέους, στην πολιτική που ακολούθησαν η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι Κυβερνήσεις των Ευρωπαϊκών κρατών και άλλοι φορείς προς τη χώρα μας και τελικά, προσδιόρισε την κατάληξη της κρίσης αλλά και την πολιτική, οικονομική και κοινωνική πορεία της Ελλάδας, έως σήμερα, ενώ θα την επηρεάζει για πολλές δεκαετίες ακόμη.

Όπως προκύπτει από την ιστορική έρευνα, τις αναλύσεις δεκάδων ιδρυμάτων, επενδυτικών οίκων, διεθνών οργανισμών και μεμονωμένων αναλυτών, αλλά και από εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες δημοσιεύματα της περιόδου Μαρτίου 2010 έως και Δεκεμβρίου 2012, αλλά και όπως σήμερα παραδέχονται ακόμη και επίσημοι φορείς (δείτε τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Όλι Ρεν), το κυρίως ζητούμενο από τους φορείς του εξωτερικού που ενεπλάκησαν στην Ελληνική κρίση, ήταν η εξεύρεση τρόπων για τη μείωση της έκθεσης των ευρωπαϊκών τραπεζών και των λοιπών (θεσμικών) επενδυτών, στον κίνδυνο που συνεπάγονταν η κατοχή αυτών των τεράστιων ποσοτήτων των Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου.

Εάν η Ελλάδα χρεοκοπούσε την περίοδο εκείνη (Μάιος 2010) ή εάν κήρυττε “παύση πληρωμών”, τότε οι Ευρωπαϊκές τράπεζες, οι λοιποί επενδυτές και -κατά συνέπεια- πολλές Ευρωπαϊκές οικονομίες (οι τράπεζες των οποίων κατείχαν ελληνικά ομόλογα) διακινδύνευαν μεγάλες ζημιές.

Ελληνικές Εξαγωγές: Fail

«Πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο»
«Πρέπει να ενισχύσουμε την εξωστρέφεια»
«Οι εξαγωγές είναι το κλειδί»

Υποθέτω όλοι έχουμε ακούσει τις παραπάνω ή παραπλήσιες παραινέσεις κρατικών ή θεσμικών παραγόντων. Αναμφίβολα είναι ορθές. Τα τεράστια εμπορικά ελλείμματα που είχε η χώρα το 2008-2009 δεν μπορούσαν να συνεχιστούν και ήταν εκ των βασικών αιτιών της χρεοκοπίας.

Έχω περιγράψει και παλαιότερα την αδήριτη ανάγκη στροφής σε εξαγωγές και πιο συγκεκριμένα σε διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα

Τι έχει γίνει όμως στην Ελλάδα από την έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2008 μέχρι το 2014;

Ευρωπαικά δάνεια προς Ελλάδα - Πόσα είναι, τι συμβαίνει σε χρεοκοπία

Την Άνοιξη του 2010 η Ευρωζώνη βρέθηκε απροετοίμαστη απέναντι σε μια κρίση.
Η Ελλάδα με χρέος 130% και έλλειμμα προυπολογισμού 36 δισ €  βρέθηκε εκτός αγορών και θα χρεοκοπούσε τον Μάιο του 2010 εαν δεν στηριζόταν απο τους εταίρους της.

Κατόπιν διεργασιών, συμφωνήθηκε η διάσωση της μέσω διμερών δανείων των κρατών της Ευρωζώνης  και του ΔΝΤ. Το αρχικό ποσό της διάσωσης έφτασε τα 110 δισ € για μια περίοδο 4 ετών Το Ευρωπαικό κομμάτι αυτού του μηχανισμού διάσωσης ύψους 80 δισ € ονομάστηκε Greek Loan Facility (GLF).

Βασικά οικονομικά μεγέθη της Ελλάδας, σήμερα

Η Credit Suisse σε ανάλυση της έδωσε ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για τα μακρος της χώρας περιλαμβάνοντας στοιχεία για όλο το 2014.

Θεωρώ αρκετά σημαντικό να ποστάρω τα σχεδιαγράμματα με κάποια σύντομα σχόλια.

Το ελληνικό ΑΕΠ μετά απο πολλά χρόνια ύφεσης ανέκαμψε το 2014. Οι προβλέψεις έκαναν λόγο για ανάπτυξη 2,9% το 2015. Ωστόσο η περίοδος των εκλογών και η περίοδος της όποιας διαπραγμάτευσης επιχειρήσει η νέα κυβέρνηση θα έχουν σίγουρα αρνητική επίπτωση

Τι σημαίνει "Δομικές Μεταρρυθμίσεις";

Όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα η οικονομική κρίση ήταν ο καταλύτης έναρξης δομικών μεταρρυθμίσεων (structural reforms). Η μεταρρυθμιστική ορμή που επιβλήθηκε στις χώρες που ζήτησαν διάσωση από τους μηχανισμούς στήριξης απέδωσε καρπούς στην Ιρλανδία και Πορτογαλία, και ως ένα βαθμό στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα είναι και εδώ μια ειδική περίπτωση αφού οι δομικές μεταρρυθμίσεις στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πουλήθηκαν στο εσωτερικό ως πολιτικές που μας επιβάλλεται από το εξωτερικό και όχι ως αδήριτες αλλαγές που έπρεπε να είχαμε κάνει καιρό τώρα από μόνοι μας.

Οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν αποσκοπούσαν στην δημοσιονομική εξυγίανση που αποτελούσε σημαντικό πρόβλημα στην αρχή της κρίσης χρέους. Ειδικά η Ελλάδα το 2009 εμφάνισε πρωτογενές έλλειμμα 24 δισεκ €, απόρροια κακών πολιτικών και χαμηλής ανταγωνιστικότητας. Αντίστοιχο έλλειμμα εμφάνισε η Ιρλανδία μετά την διάσωση των τραπεζών της. Η Πορτογαλική περίπτωση ήταν μια πιο light ελληνική εκδοχή.

Οι μεταρρυθμίσεις περιλαμβάνουν αλλαγές μεταξύ άλλων σε

• Φορολογικό σύστημα
• Συνταξιοδοτικό
• Κοινωνικές δαπάνες
• Μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο
• Προγράμματα αποκρατικοποιήσεων
• Παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας

Κύριο σκοπό των μεταρρυθμίσεων αποτελεί η αύξηση της ανταγωνιστικότητας σε επίπεδα συγκρίσιμα με τον υπολοίπων χωρών της Ζώνης του Ευρώ.

Ποιο συγκεκριμένα:

The ECB is not the German central bank

For many years, the debate about whether the European Central Bank (ECB) was too heavily influenced by Germany was confined to academic papers. As of late, it has become the central policy question of the eurozone. Germany is more influential at the ECB than it should be. In fact, Mario Draghi’s penchant for seeking German approval has been his biggest mistake as head of the ECB. He should end it. If he waits until the German public comes around to looser ECB policy, it might be too late, as the seemingly unstoppable fall in inflation and the eurozone’s weak growth prospects show. The Bundesbank, rather than torpedoing reasonable ECB decisions, should throw its weight behind a more expansionary monetary policy and back the ECB.

Οι ξένοι επενδυτές ανακαλύπτουν το πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ

Σήμερα έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα των συναντήσεων των "οικονομολόγων" του ΣΥΡΙΖΑ Σταθάκη και Μηλιού με διεθνείς επενδυτές στο City του Λονδίνου. Σκοπός των δύο να εξηγήσουν και να καθυσηχάσουν τις "αγορές" ότι το σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία είναι μελετημένο, κοστολογημένο και ότι θα πετύχουν εκεί που άλλοι έχουν αποτύχει.

Προφανώς δεν διδάχτηκαν τίποτα απο την ταπεινωτική αναδίπλωση της Κυβέρνησης, που τον Σεπτέμβριο μιμούμενη την ρητορική ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και λοιπών λαικιστικών δυνάμεων "έσκιζε μνημόνια" ενώ τον Οκτώβριο εκλιπαρούσε τους εταίρους να μπει η χώρα σε ενισχυμένη επιτήρηση.

Την αρχή έκανε η Bank of America - ML η οποία ακούγoντας αυτά που είπε ο Σταθάκης στους πελάτες της θεωρεί ότι τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη ιδιαίτερα ανησυχητικά:

Πόσο βοηθάει η ύπαρξη εθνικού νομίσματος την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας;

Τα χρόνια της ελληνικής οικονομικής κρίσης, αναπτύχθηκε ένας διάλογος σχετικά με την αναγκαιότητα ή μη μιας οικειοθελούς αποχώρησης της Ελλάδας από την Ζώνη του Ευρώ (ΖτΕ), προκειμένου να αποκτήσει εθνικό νόμισμα που θα μπορούσε στην συνέχεια να υποτιμήσει και έτσι να καταστήσει την οικονομία της πιο ανταγωνιστική.

Οι υπέρμαχοι της λύσης του εθνικού νομίσματος παρουσιάζουν την εξής απλοϊκή θα λέγαμε οπτική: Ότι παλαιότερα κόστιζε σε ευρώ, τώρα θα κοστίζει φθηνότερα σε δραχμές. Έτσι τα εξαγωγικά προϊόντα και οι υπηρεσίες μας θα γίνουν φθηνότερα και άρα θα μπορούν να ανταγωνιστούν στις διεθνείς αγορές με πλεονέκτημα. Επιπλέον, όποτε προκύπτει ανάγκη θα μπορούμε να «τυπώνουμε» χρήμα για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις.

Ας ξεκινήσουμε απαντώντας στο μονολεκτικά στο ερώτημα «να πάμε σε εθνικό νόμισμα, ναι ή όχι». Η απάντηση κατά την γνώμη μας είναι ένα κατηγορηματικό όχι, ειδικά στην παρούσα συγκυρία.

Γιατί όχι;

Ανάπτυξη μετά απο πολλά χρόνια

Την προηγούμενη εβδομάδα, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε κάτι που εδώ και πολλά χρόνια δεν έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε:
Σημαντική αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,7% το Γ Τρίμηνο του έτους που αποτελεί την καλύτερη επίδοση στην Ευρωζώνη.

Επίσης αναθεώρησε τα στοιχεία του ΑΕΠ Β τριμήνου σε ανάπτυξη 0,4% κάνοντας το το 1ο τρίμηνο που η οικονομία αναπτύσσεται από το Α τρίμηνο 2010.

Ασχέτως των επί μέρους παραμέτρων και υπαρκτών προβλημάτων, είναι ένα θετικό ορόσημο που τερματίζει την μεγαλύτερη ύφεση που έχει υποστεί η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες.

Ένας άλλος τρόπος καταπολέμησης της φοροδιαφυγής

Χρόνια τώρα, ακούμε για την ανάγκη «πάταξης της φοροδιαφυγής» ώστε να μην πληρώνουν συνεχώς «τα συνήθη υποζύγια». Παράλληλα ακούμε πομπώδεις και μεγαλόσχημες ανακοινώσεις «κήρυξης πολέμου στην φοροδιαφυγή».

Ως επί το πλείστον όποτε ακούω για κήρυξη πολέμου σε όσους φοροδιαφεύγουν, αρχίζω να κοιτάω την τσέπη μου διότι τέτοιες εκφράσεις είναι τα γλυκαντικά νέων αυξήσεων φόρων «στα συνήθη υποζύγια». Φέρε τώρα τα λεφτά σου και εγώ κάποια στιγμή θα πιάσω την φοροδιαφυγή...

Έχουμε γίνει αρκετές φορές μάρτυρες διαφόρων προσπαθειών καταπολέμησης της μαύρης οικονομίας. Από θέσπιση τεκμηρίων για υπολογισμό τεκμαρτού εισοδήματος που οδήγησε σε σημαντικές αδικίες, μέχρι και υποχρέωση αποθήκευσης χιλιάδων αποδείξεων προκειμένου το κράτος να μας αναγνωρίσει «αφορολόγητο εισόδημα».

Όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Την αποτυχία, η οποία τεκμαίρεται από το γεγονός ότι η παραοικονομία στην Ελλάδα παραμένει σε υψηλότατα επίπεδα διαχρονικά, παρά τα όποια μέτρα.

Harvard Prof. Philippe Aghion: Innovation, Creative Destruction, and the Smart State

Public Lecture by Prof. Philippe Aghion (Harvard University)
Innovation, Creative Destruction, and the Smart State
University of Zurich
Thursday, March 20, 2014